Η ΕΟΚ δεν χρειάζεται… MVP. Πρόεδρο χρειάζεται!
Πενήντα και μία ημέρες! Τόσες απομένουν για να βρει το ελληνικό μπάσκετ τον άνθρωπο που θα αναλάβει να σηκώσει στα πόδια της μια Ομοσπονδία, που από θεματοφύλακας του μπάσκετ βρέθηκε στο εδώλιο της δημόσιας συνείδησης και θα βρεθεί και στο εδώλιο της δικαιοσύνης. Και δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε διοικητικό συμβούλιο. Αλλά για της ΕΟΚ που βρίσκεται στη δίνη ενός πρωτοφανούς σκανδάλου και αναζητά επειγόντως πυξίδα, καπετάνιο και πλήρωμα!
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό χρονικό περιθώριο πρέπει να αναδειχθούν υποψήφιοι, να συγκροτηθούν παρατάξεις, να παρουσιαστούν προγράμματα, να διεξαχθεί προεκλογικός αγώνας και να συγκεντρωθούν Ενώσεις και Σωματεία για να ψηφίσουν δια ζώσης. Διαδικασίες που υπό φυσιολογικές συνθήκες απαιτούν μήνες, ενδεχομένως και χρόνια προετοιμασίας, πρέπει να ολοκληρωθούν μέσα σε έναν μήνα. Και το διακύβευμα δεν είναι απλώς η εκλογή προέδρου. Είναι η επιστροφή στην ομαλότητα και, στη συνέχεια, η ανάπτυξη και η άνθηση του ελληνικού μπάσκετ.
Το δυσκολότερο, όμως, δεν είναι το ημερολόγιο. Είναι η καχυποψία! Η υπόθεση Λιόλιου έχει δηλητηριάσει την εμπιστοσύνη. Εάν αποδειχθούν οι κατηγορίες, θα μιλάμε για έναν άνθρωπο με επιστημονικό υπόβαθρο, επιτυχημένη επιχειρηματική διαδρομή και οικονομική ανεξαρτησία που καταχράστηκε την εξουσία του. Και τότε ποιο βιογραφικό θα αποτελεί εγγύηση; Ποιος θα πείσει ποιον;
Και μέσα σε αυτή την κρίση εμπιστοσύνης αναζητείται ο επόμενος πρόεδρος. Ο Γιαννάκης δεν εμφανίζεται θετικός, ο Πρίντεζης αρνείται και η αναζήτηση ενός πρώην μεγάλου μπασκετμπολίστα μοιάζει με αναζήτηση Μεσσία. Μόνο που η φανέλα δεν είναι πτυχίο διοίκησης! Άλλο να διαβάζεις σωστά το “pick and roll” κι άλλο να διαβάζεις έναν ισολογισμό. Το πρώτο σε έκανε μεγάλο παίκτη. Το δεύτερο μπορεί να σε βοηθήσει να γίνεις καλός πρόεδρος. Η αθλητική δόξα δεν εγγυάται διοικητική επάρκεια, όπως και η αναγνωρισιμότητα δεν εξασφαλίζει ανεξαρτησία.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν ψάχνει κάποιον να του δείξει πώς μπαίνει η μπάλα στο καλάθι. Ψάχνει κάποιον που να ξέρει πώς διοικείται μια Ομοσπονδία χωρίς να μετατρέπεται σε προσωπικό του μαγαζί. Έναν άνθρωπο έντιμο, αλλά όχι μόνο έντιμο. Ικανό να επιλέγει συνεργάτες, να φέρνει και να διαχειρίζεται πόρους, να συγκρούεται με συμφέροντα, να οικοδομεί θεσμούς, να αποδέχεται τον έλεγχο και πρωτίστως να αντέχει στις (όποιες) πιέσεις.
Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει την πολυτέλεια να αναζητά έναν σωτήρα. Έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που θα καταλάβει ότι η προεδρία της ΕΟΚ δεν είναι τρόπαιο για την προσωπική του συλλογή, ούτε θρόνος που περιμένει τον επόμενο ιδιοκτήτη του.
Και, κυρίως, από κάποιον που θα αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να υπηρετήσει το μπάσκετ χωρίς να απαιτήσει από το μπάσκετ να υπηρετεί εκείνον…
