Τι είναι αυτό που κάνει πολύτιμη την ΕΟΚ;
Βρισκόμαστε εν μέσω τρομερών γεγονότων στο Ελληνικό μπάσκετ, την ώρα που οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του αθλήματος, δηλαδή οι παίκτες και οι προπονητές έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Παίζονται αγώνες και είναι τριτοτέταρτο θέμα στις εκπομπές και στις ειδήσεις, πράγμα βέβαια πολύ λογικό. Όλα αυτά που ακούμε και βλέπουμε δεν γίνονται ούτε στις ταινίες και όσο περισσότερα βγαίνουν, τόσο περισσότερο σοκαριστικά είναι.
Οι εκλογές της ΕΟΚ, θα γίνουν στις 20 Δεκεμβρίου και μένει να δούμε αν θα υπάρξει μια δεύτερη παράταξη για να τεθεί αντιμέτωπη με τους συνοδοιπόρους του Βαγγέλη Λιόλιου. Αυτά που ακούγονται για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, είναι μεν προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά πολύ δύσκολα να υλοποιηθούν. Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι ένα τοτέμ του Ελληνικού μπάσκετ, θα κατέβει σε εκλογές, χωρίς να έχει την απόλυτη στήριξη από όλους και όλες. Να υπάρχει ένα κοινό ψηφοδέλτιο, χωρίς αντιπάλους και να συμφωνήσουν όλοι μαζί να συνταχθούν πίσω από τον «Δράκο» ως έναν άνθρωπο κοινής αποδοχής. Και τώρα που είπαμε κάτι ουτοπικό, ας επιστρέψουμε ξανά στην πραγματικότητα.
Ζητείται λοιπόν ένας άνθρωπος, να γίνει πρόεδρος στην ΕΟΚ, ένα εγχείρημα που ισοδυναμεί με κάποιον που να είναι ζωσμένος με εκρηκτικά και να μπαίνει σε μια αποθήκη πυρομαχικών. Ε, το μπάμ, δεν θα είναι και το πιο απίθανο αποτέλεσμα. Ξέρετε εσείς κανέναν άνθρωπο που να θέλει να ζήσει σε αυτήν την κατάσταση για τέσσερα χρόνια;
Πάμε όμως και στα σοβαρά. Τι είναι αυτό που έχει η ΕΟΚ και είναι η πέτρα του σκανδάλου διαχρονικά στο Ελληνικό μπάσκετ. Τι είναι αυτό που είναι τόσο πολύτιμο, που σκοτώνονται όλοι για να το αποκτήσουν και κάνουν τα πάντα για αυτό. Μήπως είναι το αναπτυξιακό πρόγραμμα και οι μικρές εθνικές ομάδες; Μάλλον όχι. Μήπως είναι η διοργάνωση της Elite League; Δεν νομίζω. Μήπως είναι η διαχείριση της Εθνικής ομάδας αντρών; Καλό θα ήταν, αλλά όχι. Τι είναι αυτό τέλος πάντων που κάνει την ΕΟΚ τόσο θελκτική; Η απάντηση είναι μία και όποιος δεν το παραδέχεται λέει ψέματα. Η διαιτησία. Αυτό είναι το μοναδικό πραγματικά πράγμα που ενδιαφέρει τους πάντες.
Αν κόπτονται λοιπόν όλοι για το καλό του αθλήματος και όχι μόνο για το καλό των ομάδων τους, υπάρχουν απλές κινήσεις που μπορούν να κάνουν. Εδώ και χρόνια, ο ΕΣΑΚΕ ζητάει την διαιτησία. Να φύγει από την ΕΟΚ και να πάει στο συνεταιρισμό των ομάδων. Εδώ και χρόνια η ΕΟΚ αρνείται. Γιατί άραγε; Τώρα λοιπόν, είναι μια χρυσή ευκαιρία για όλους, να κάνουν αυτό που πρέπει. Με μια νομοθετική ρύθμιση, πάει η διαιτησία στον ΕΣΑΚΕ και φεύγει από την ΕΟΚ. Πιστεύει κανείς ότι αν γίνει αυτό, θα ξανασχοληθεί κανένας με την Ομοσπονδία; Θα έχει μετά αποκλειστική ασχολία, το αναπτυξιακό πρόγραμμα και τις εθνικές ομάδες.
Πάμε λοιπόν στον ΕΣΑΚΕ. Οι ομάδες που όλα τα χρόνια παραπονιούνται για την διαιτησία, άλλοτε οι μεν, άλλοτε οι δε, την παίρνουν στα χέρια τους. Ζητάνε την βοήθεια της FIBA, να στείλει έναν αρχιδιαιτητή κοινής αποδοχής, έναν Λανουά του μπάσκετ. Να έρθει εδώ, να φτιάξει τους πίνακες διαιτησίας, να αξιολογεί την εικόνα των διαιτητών κάθε αγωνιστική και να τιμωρεί όσους δεν τα έχουν πάει καλά. Ταυτόχρονα, να γίνει επαγγελματική η διαιτησία, με σοβαρούς μισθούς για να μην υπάρχει το δέλεαρ της δωροληψίας. Δεν είναι πυρηνική φυσική, αρκεί όλοι να θέλουν όντως το καλό του μπάσκετ και όχι μόνο το καλό των ομάδων τους.
Θα μου πείτε και πολύ σωστά, γιατί δεν γίνεται αυτό τόσα χρόνια. Έλα μου ντε, γιατί άραγε. Ούτε τώρα περιμένω να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί οι αγκυλώσεις και οι εξαρτήσεις είναι πολύ μεγάλες. Μοιάζει ουτοπικό για να το πω πιο σωστά, απλά μην μας δουλεύουν όλοι και λένε ότι θέλουν το καλό του μπάσκετ, συντηρώντας μια κατάσταση χρόνων που έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι λύσεις είναι εκεί, πραγματική διάθεση για να τις αναζητήσουν υπάρχει;
