Lioliosgate: Η εξουσία είχε αφεντικό, οι ευθύνες μένουν… ορφανές!
Στα χρόνια της παντοδυναμίας, το αφεντικό θέλει να αποφασίζει ακόμη και ποιος θα ανοίξει το παράθυρο όταν η αίθουσα γεμίσει καπνό. Όταν όμως η διαδρομή από το γραφείο της διοίκησης καταλήγει στο γραφείο του ανακριτή, συχνά συμβαίνει να παθαίνει μια παράξενη, επιλεκτική, αμνησία! Θυμάται ποιος του χρωστούσε ευγνωμοσύνη, ποιος του όφειλε υπακοή, ποιος ανέβαινε και ποιος κατέβαινε στην ιεραρχία. Αλλά για τις επίμαχες πράξεις του πιο έμπιστου συνεργάτη του δεν έχει την παραμικρή ιδέα!
Εντυπωσιακό! Η εξουσία ήταν συγκεντρωτική, αλλά η άγνοια αποδεικνύεται… αποκεντρωμένη! Αυτή ακριβώς την αντίφαση έχει η απολογητική γραμμή που, σύμφωνα με το δικαστικό ρεπορτάζ, ακολούθησε ο Ευάγγελος Λιόλιος για τις ενέργειες του αδελφικού φίλου και στενότερου συνεργάτη του, Γιώργου Μαυραγάνη.
Ο άνθρωπος που εμφανίζεται στη δικογραφία ως επικεφαλής της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης αρνείται τις κατηγορίες και, σύμφωνα με τις πληροφορίες για την απολογία του, επικαλείται άγνοια για ενέργειες του στενότερου συνεργάτη του, τις οποίες φέρεται και να επικρίνει.
Δεν γνωρίζω αν η επίκληση άγνοιας ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Εκείνο που με εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία, όταν εμφανίζεται ο ποινικός κίνδυνος, οι άλλοτε αχώριστοι συνοδοιπόροι παρουσιάζονται ξαφνικά σαν δύο άγνωστοι που έτυχε να περιμένουν στην ίδια στάση λεωφορείου!
👉 Δείτε τα προγνωστικά μπάσκετ από την ομάδα του Betarades.gr!
Η ιστορία, βέβαια, έχει ξαναδεί τέτοιες υπερασπιστικές γραμμές. Και το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο τι ισχυρίστηκε κάθε φορά η κορυφή της πυραμίδας, αλλά κυρίως στο τι συνέβη όταν άρχισαν να μιλούν οι άνθρωποι που βρίσκονταν ακριβώς από κάτω της. Και btw εν προκειμένω κυκλοφορεί εντόνως ότι δύο άτομα έχουν ζητήσει να καταθέσουν και πουν όσα γνωρίζουν επιδιώκοντας κι εκείνοι με τη σειρά τους να εκμεταλλευτούν το νόμο και να αποκτήσουν ποινική ασυλία για τα στοιχεία που θα δώσουν και θα ανοίξουν κι άλλο τη βεντάλια…
Το Watergate είναι το διασημότερο παράδειγμα μεταξύ αυτού του είδους των υποθέσεων. Ο Ρίτσαρντ Νίξον επιχείρησε να κρατήσει απόσταση από τη συγκάλυψη του σκανδάλου, μέχρι που οι ηχογραφήσεις του Λευκού Οίκου διέλυσαν κρίσιμους ισχυρισμούς του. Ο στενός συνεργάτης του, Τζον Ντιν, όταν αντιλήφθηκε ότι κινδύνευε να μετατραπεί στον αποδιοπομπαίο τράγο, συνεργάστηκε με τις Αρχές. Και το οικοδόμημα άρχισε να καταρρέει από μέσα.
Στη WorldCom, ο Μπέρναρντ Έμπερς, επικεφαλής μιας επιχειρηματικής αυτοκρατορίας, υποστήριξε ότι αγνοούσε τη λογιστική απάτη δισεκατομμυρίων και παρέπεμψε ουσιαστικά στις ενέργειες του οικονομικού του διευθυντή, Σκοτ Σάλιβαν. Μόνο που ο Σάλιβαν συνεργάστηκε με τους εισαγγελείς και κατέθεσε ότι είχε ενημερώσει τον προϊστάμενό του. Ο Έμπερς καταδικάστηκε.
Στην Enron, ο Κένεθ Λέι υποστήριξε ότι είχε παραπλανηθεί από τον οικονομικό του διευθυντή, Άντριου Φάστοου. Ο τελευταίος παραδέχθηκε τη δική του συμμετοχή στην απάτη και συνεργάστηκε με τις Αρχές. Η υπερασπιστική γραμμή της άγνοιας δεν έσωσε τον Λέι από την καταδικαστική ετυμηγορία.
Τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Διαφορετικά αδικήματα, διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές εποχές. Κοινός παρονομαστής, όμως, ένα γνώριμο υπερασπιστικό επιχείρημα: η κορυφή αποστασιοποιείται από όσα συνέβαιναν ακριβώς κάτω από τη μύτη της! Ο αρχηγός για τις αποφάσεις, ο υπαρχηγός για τις ευθύνες. Ωραία μοιρασιά!
Και μια ιστορική υπενθύμιση: ο συνεργάτης που κάποτε αποτελούσε την ασπίδα της εξουσίας μπορεί, όταν αισθανθεί ότι πρόκειται να φορτωθεί μόνος του τον λογαριασμό, να μετατραπεί στον άνθρωπο που θα ανοίξει όλες τις κλειδωμένες ντουλάπες.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό θα συμβεί και τώρα, ούτε οι παραπάνω ιστορικές περιπτώσεις αποδεικνύουν οτιδήποτε για τον Λιόλιο. Αλλά το ερώτημα είναι εύλογο τουλάχιστον: πόσο πειστική μπορεί να είναι η άγνοια όταν προβάλλεται από κάποιον που επί χρόνια βρισκόταν στο κέντρο των αποφάσεων; Και πόσο εύκολα μπορεί ένας πανίσχυρος παράγοντας να εμφανίζεται ξαφνικά ως απλός θεατής των ενεργειών του στενότερου συνεργάτη του; Γιατί, σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται κι εφόσον είναι αληθή, ο Ευάγγελος Λιόλιος δεν είπε πως αποκλείεται ο φίλος του να έκανε όσα του καταλογίζουν, αλλά απάντησε πως δεν το γνώριζε…
Δεν γίνεται να κρατάς το τιμόνι στις ευθείες και, μόλις το αυτοκίνητο βρεθεί στο χαντάκι, να υποστηρίζεις ότι οδηγούσε ο συνοδηγός. Μπορεί πράγματι να οδηγούσε. Αλλά τότε οφείλεις να εξηγήσεις πότε, πώς και γιατί του παρέδωσες τα κλειδιά!
Και αυτή είναι η ουσία της δικαστικής διερεύνησης. Όχι οι εντυπώσεις, ούτε οι φιλίες, αλλά οι πράξεις, οι εντολές, οι επικοινωνίες και τα στοιχεία που θα δείξουν ποιος γνώριζε τι.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ αυτή τη στιγμή προκαλεί θλίψη. Τέσσερις προφυλακιστέοι, δύο ακόμη πρόσωπα σε κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση (“βραχιολάκι”). Ένα άθλημα με τεράστια ιστορία και επιτυχίες βρίσκεται αντιμέτωπο με κατηγορίες που δηλητηριάζουν την εμπιστοσύνη του κόσμου, εκτοξεύουν την καχυποψία, ακόμη και για το αποτέλεσμα ενός σχολικού αγώνα!
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μαυρίλα, διακρίνεται στην άκρη του τούνελ, μια πραγματική ελπίδα. Γιατί το χειρότερο για το ελληνικό μπάσκετ δεν θα ήταν να αποδειχθεί ότι κάποιοι το χρησιμοποίησαν ως προσωπικό τους φέουδο. Θα ήταν να ισχύουν (αν ισχύουν) όλα αυτά, να το μάθαινε ποτέ κανείς τι πραγματικά συνέβαινε και να συνεχιζόταν αυτή η ζοφερή κατάσταση.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να ξεχωρίσει τους ενόχους από τους αθώους. Κι αν αποδειχθούν όσα περιγράφονται στη δικογραφία, τότε η κάθαρση δεν θα είναι καταστροφή του αθλήματος. Θα είναι η πρώτη σοβαρή ευκαιρία του να αναπνεύσει χωρίς να ζητά την άδεια κανενός.
Γιατί μια εξουσία που ήθελε να ελέγχει τα πάντα, δεν μπορεί να απαιτεί να μη γνωρίζει τίποτα. Τουλάχιστον όχι χωρίς να δώσει πειστικές εξηγήσεις.
* Το «βραχιολάκι» σημαίνει κατ’ οίκον περιορισμό με ηλεκτρονική επιτήρηση. Δεν είναι αθώωση ούτε ελεύθερη κυκλοφορία. Είναι παραμονή στον καθορισμένο χώρο, με τις εξαιρέσεις που επιτρέπει η δικαστική απόφαση, και ηλεκτρονικό έλεγχο της συμμόρφωσης. Με δυο λόγια, κρατάς το κλειδί της εξώπορτας, αλλά δεν αποφασίζεις εσύ πότε θα το χρησιμοποιήσεις. Ένα ιδιότυπο VIP δωμάτιο, στο οποίο το «check-out» δεν το εγκρίνει η ρεσεψιόν!
