Πιο γρήγορος, πιο σκληρός, πιο ομαδικός ο νέος Παναθηναϊκός
Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε με δύο νίκες το δεύτερο διεθνές τουρνουά της Ρόδου και παρά τις σημαντικές του απουσίες, είδαμε κάποιες τάσεις που θέλει να βγάλει στο παρκέ η ομάδα του Ομπράντοβιτς. Σίγουρα, το να παίζεις απέναντι στην ελλιπή ΑΕΚ και την αδύναμη Σουμπότιτσα, δεν είναι για να βγάζεις ασφαλή συμπεράσματα, πόσο μάλλον από φιλικά προετοιμασίας, αλλά μπορείς να διακρίνεις κάποια στοιχεία.
Έμφαση στην άμυνα
Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος, βλέποντας τους πράσινους να παίζουν άμυνα, είναι ότι έχει πέσει πολύ μεγάλο βάρος σε αυτό το κομμάτι. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ξέρει πολύ καλά την σημασία της, καθώς στα τρία χρόνια που ήταν στην Παρτίζαν, είχα φτιάξει μια από τις πιο αποτελεσματικές επιθέσεις της Λίγκας, αλλά στην άμυνα ήταν πάντα προς το τέλος, κάτι που του στοίχισε τελικά. Το ίδιο βέβαια συνέβη και στον Παναθηναϊκό τα προηγούμενα δύο χρόνια, αφού η ποιότητα οδηγούσε την επίθεση, αλλά οι αμυντικοί δείκτες ήταν πολύ πιο κάτω από το μέτριο.
Τακτικά, αλλά και σε επίπεδο συνοχής, έχει γίνει σοβαρή δουλειά, με τους παίκτες να ξέρουν πώς και που να κινηθούν. Είναι γνωστό έτσι και αλλιώς ότι ο Ζοτς, είναι λάτρης της λεπτομέρειας, ακόμα και της πιο μικρής, οπότε τα πρώτα δείγματα είναι αρκετά θετικά. Καταρχάς, είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει επιθετικότητα στην πίεση πάνω στην μπάλα. Βέβαια για να μπορείς να πιέσεις, δεν φτάνει να το λες και να το ζητάς, αλλά να υπάρχουν και τα χαρακτηριστικά στους παίκτες για να το εφαρμόσουν.
Από εκεί και πέρα, βλέπουμε πως όλοι έχουν έτοιμα και ανοικτά χέρια για να χαλάσουν τις γραμμές πάσας. Τα φτερά των πρασίνων έχουν αυτήν την δυνατότητα, με τους Μπόνγκα και Γκραντ να δίνουν τον τόνο, ενώ και στην ρακέτα υπάρχει ο Χουάντσο και ο Λεσόρ. Ο Παναθηναϊκός παράγει deflections, τα οποία πολλές φορές οδηγούν και σε κλεψίματα.
Ένα σημαντικό στοιχείο, είναι η άμυνα στο πικ εν ρολ, με τον Ομπράντοβιτς να δοκιμάζει αρκετά πράγματα σε αυτά τα δύο φιλικά. Το positional size που έχουν οι πράσινοι, σε όλες τις θέσεις, τους δίνουν την δυνατότητα, όποτε χρειάζεται να αλλάζουν στα σκριν, ακόμα και σε αυτά μακριά από την μπάλα. Τις περισσότερες φορές δοκίμασαν άμυνες με τον ψηλό να έρχεται στο ύψος του τριπόντου αλλά όχι επιθετικά, να ελέγχει ίσα ίσα τον γκαρντ και να περιμένει τον αμυντικό του χειριστή να επανέλθει.
Είναι σημαντικό και πρέπει να το πούμε, ότι σε κάθε κεντρικό πικ εν ρολ, οι αμυντικοί των 45 μοιρών, έκαναν ένα βήμα πιο μέσα ώστε να ελέγξουν το drive του χειριστή σε περίπτωση που έχει κολλήσει στο σκριν ο αμυντικός. Αυτό πολλές φορές οδήγησε λάθη τον αντίπαλο και πάσες υπό δύσκολη κατάσταση. Υπήρξαν και άλλες φορές, με συγκεκριμένους παίκτες, να παίζει επιθετικό hedge out και να δημιουργεί παγίδες, κλέβοντας την μπάλα.
Όλα αυτά είναι στοιχεία που θα δούμε μέσα στην σεζόν, δεν είναι για συμπεράσματα αυτά τα δύο φιλικά, αλλά βλέπει κάποιος που κινείται αμυντικά ο Παναθηναϊκός.
Εδώ να πούμε και κάτι άλλο βέβαια, πως τα δύο παιδιά που έφερε ο Παναθηναϊκός, ο Μπάντιο και ο Μπόνγκα, ανεβάζουν επίπεδο όλη την ομάδα. Ειδικά ο Γερμανός, είναι άλλο πράγμα. Κάθε φορά που υπάρχει στο παρκέ, νομίζεις ότι οι πράσινοι είναι με περισσότερους παίκτες. Τρομερή τακτική παιδεία, έχει το κατάλληλο μέγεθος και την αντίληψη να βρίσκεται εκεί που πρέπει στην άμυνα, είτε στην ατομική είτε στην ομαδική, καλύπτοντας τους συμπαίκτες του. Στην επίθεση, με τον Ομπράντοβιτς να τον χρησιμοποιεί αποκλειστικά ως catch n shoot απειλή, είναι μετρημένος και αποτελεσματικός στις προσπάθειες που παίρνει από την περιφέρεια. Ένας παίκτης που βελτιώνει την ομάδα του σε όλη την λειτουργία της και μπορεί να τελειώσει τον αγώνα με μηδέν πόντους.
Πολλή ποιότητα στην επίθεση
Για την επίθεση του Παναθηναϊκού δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν περιμέναμε ότι θα έχει πολλές λύσεις. Οι ποιότητα ξεχειλίζει, υπάρχουν παίκτες με προσωπικότητα και ακόμα δεν έχουν μπει στην εξίσωση, ο Ναν με τον Χέιζ-Ντέιβις. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι ο Ζοτς, έχει δώσει αρκετές ελευθερίες σε παίκτες να κάνουν την παραπάνω προσωπική ενέργεια. Είδαμε πολλές φορές τον Φρανσίσκο, την ώρα που στηνόταν ακόμα η ομάδα του, να πηγαίνει σε surprise drive και να σκοράρει.
Η ύπαρξη του Γιαμπουσέλε και του Μήτογλου ως πεντάρια σε ένα 5-out αφήνει ελεύθερους διαδρόμους στην ρακέτα και παίκτες όπως ο Μπάντιο και ο Φρανσίσκο με κάθετο παιχνίδι, μπορούν να τελειώνουν φάσεις μέχρι το στεφάνι. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι υπάρχει οδηγία η μπάλα να μεταφέρεται με ταχύτητα από τον ένα παίκτη στον άλλο και να είναι όλοι aggressive ώστε να δημιουργούν πλεονέκτημα και ελεύθερο σποτ. Από την άλλη είδαμε τα ποσταρίσματα του Γιαμπουσέλε, που η αλήθεια είναι πως δύσκολα αντιμετωπίζεται, ενώ υπάρχει και πολύ πικ εν ρολ με τους ψηλούς.
Αν κάτι λείπει αυτήν την στιγμή από τους πράσινους, είναι ένα σκιάχτρο μέσα στην ρακέτα, να προσφέρει προστασία πάνω από την στεφάνη. Αυτό είναι ίσως το μοναδικό ψεγάδι που φαίνεται τώρα, σε ένα κατά τα άλλα ποιοτικότατο ρόστερ.
