Η παγίδα της προβλεψιμότητας και το κόστος των πειραματισμών
Τα 5/36 τρίποντα είναι η εύκολη εξήγηση. Η πραγματική αιτία της ήττας που υπέστη ο Ολυμπιακός βρίσκεται βαθύτερα, στην αποδιοργάνωση μιας επίθεσης που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα από συνεργασίες, αλλά κατέληξε να εξαρτάται από δύο παίκτες.
Χωρίς Μοντέρο και Ντόρσι, με τον Φουρνιέ ανέτοιμο, ο Ολυμπιακός στερήθηκε την κάθετη απειλή. Ο Ερυθρός Αστέρας εναλλασσόταν από hedge out σε αλλαγές, αφαιρώντας του τη δημιουργία. Οι εννέα ασίστ, τα 13 λάθη και το απογοητευτικό 1/14 στα “catch and shoot” από τα 6,75 μ. δεν προέκυψαν τυχαία.
Ο Μπαρτζώκας αναζήτησε λύσεις με αρκετές διαφορετικές πεντάδες. Μία εξ αυτών, με Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Φουρνιέ, Εντζάι, Βεζένκοφ και Χολ, αποδείχτηκε καταστροφική. Στο 17΄, το εύθραυστο 22-28 μετατράπηκε σε 22-40, με σερί 12-0 και επτά πόντους του Νουόρα. Κι εκεί αλλοιώθηκαν οι ισορροπίες ενός “σκληρού” αγώνα των 119 πόντων!
Η αμυντική αντίδραση επέστρεψε τον Ολυμπιακό στη διεκδίκηση, όχι όμως και η επιθετική του ταυτότητα. Με τους υπόλοιπους περιφερειακούς ανήμπορους να δημιουργήσουν καταστάσεις και να διασπάσουν την αντίπαλη άμυνα, ο Φουρνιέ κι ακολούθως κι ο Βεζένκοφ πήραν πολλές επιθέσεις να επωμιστούν δυσανάλογο επιθετικό βάρος. Τα 40 σουτ από τα 71 συνολικά του Ολυμπιακού που πραγματοποίησαν αποτυπώνουν την εξάρτηση και εξηγούν την προβλεψιμότητα. Ο Γάλλος, μάλιστα, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό, ευστοχώντας μόλις σε πέντε από τα 19 του (2/12 τρίποντα!).
Το 7-3 και οι πέντε εκτός έδρας νίκες πιστοποιούν αντοχές. Οι δύο εντός έδρας ήττες, όμως, απαιτούν προβληματισμό. Διότι το δύσκολο πρόγραμμα αποτελεί ελαφρυντικό, όχι άλλοθι. Και το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψει απλώς ο Φουρνιέ. Είναι να επιστρέψει το μπάσκετ του Ολυμπιακού!
