Ψάχνουμε θαύμα, χωρίς θαυματοποιούς
Η Εθνική Ελλάδας, έχασε σε ένα ματς-τελικό απέναντι στην Ουκρανία και πλέον τα πράγματα, έχουν γίνει πάρα πολύ δύσκολα, στο θέμα πρόκρισης. Το φάσμα του αποκλεισμού από μια μεγάλη διοργάνωση πλέον δεν είναι απλά ορατό, αλλά η Ελλάδα μάλλον θα χρειαστεί ένα θαύμα, για να βρεθεί εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς δεν έχει θαυματοποιούς.
Όλη η ευθύνη της ΕΟΚ
Για να καταλάβουμε τι έχει συμβεί, πρέπει να το πούμε και να το ακούσουμε. Η Ελλάδα έχασε κατά σειρά από Ρουμανία, Πορτογαλία και Ουκρανία. Αν το έλεγες σε μια παρέα αυτό, θα σου έλεγαν εντάξει ρε φίλε, η Πορτογαλία, έχει Κριστιάνο Ρονάλντο, η Ρουμανία τον Ρασβάν Μάριν που βγάζει μάτια με την ΑΕΚ και η Ουκρανία τον Ζάμπαρνι που παίζει στην Παρί Σαν Ζερμέν. Μπορεί να συμβεί. Μετά κάποιος θα πει, παιδιά, για μπάσκετ μιλάμε, η Ελλάδα έχασε από αυτές τις ομάδες στο μπάσκετ. Εκεί κάπου ξεκινάει η συνειδητοποίηση του προβλήματος. Η Εθνική έχασε από χώρες που δεν έχουν καμία παράδοση στο μπάσκετ στο υψηλό επίπεδο και τα προηγούμενα, όχι πολλά χρόνια, όταν παίζαμε με αυτούς, ήταν για να κάνουν μια δυνατή προπόνηση οι παίκτες μας.
Πλέον, είναι τέτοια η έλλειψη ταλέντου στο Ελληνικό μπάσκετ, που ο συγκινητικός 37χρονος Καλάθης είναι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας. Σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και τις απουσίες, άλλες δικαιολογημένες, άλλες αδικαιολόγητες. Παλαιότερα, για όποιον θυμάται, η Εθνική άφηνε εκτός παίκτες όπως ο Χατζής, ο Μαυροκεφαλίδης, γιατί δεν χωρούσαν στην δωδεκάδα. Αν έπαιζαν σήμερα αυτοί οι παίκτες, θα τους έκαναν εγχείρηση για να βγάλουν από πάνω τους, την φανέλα του βασικού. Με λίγα λόγια, δυστυχώς, αυτό είναι το επίπεδο των Ελλήνων παικτών πλέον και θα γίνει χειρότερο, όταν κρεμάσουν τα παπούτσια τους Παπανικολάου, Καλάθης.
Εκεί λοιπόν έρχεται και η τραγική διαχείριση της ΕΟΚ. Στα προηγούμενα παράθυρα, που έγιναν οι δύο ήττες, υπήρξε μια τεράστια υποβάθμιση των αντιπάλων, ώστε να πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να έρθουν όλοι για να κάνουμε δύο νίκες. Ο Γιάννης δεν κλήθηκε, τα κολεγιόπαιδα είχαν εξετάσεις, άσχετα αν πόσταραν στα σόσιαλ από διακοπές στις Μπαχάμες και οι Ευρωλιγκάτοι ήταν κουρασμένοι από την σεζόν που τελείωσε. Θα πει κάποιος, καλά χρειαζόμαστε τον Γιάννη για να κερδίσουμε την Πορτογαλία στην έδρα μας; Η απάντηση είναι ναι. Είναι τέτοιο πλέον το επίπεδο μας, που χωρίς τον Γιάννη είμαστε μια ομάδα που μπορεί να χάσει από τον οποιονδήποτε, όπως αποδείχτηκε άλλωστε.
Η ΕΟΚ στην προηγούμενη πανωλεθρία, κρύφτηκε πίσω από τον Σπανούλη, που προσπαθούσε να καλύψει τους πάντες και τελικά βρέθηκε αυτός εκτεθειμένος. Σε εκείνη την περιβόητη συνέντευξη τύπου, είχε πει νευριασμένος στο επόμενο παράθυρο θα είναι άπαντες παρόντες. Τελικά ποιοι ήταν αυτοί «οι άπαντες»; Ο Καραγιαννίδης, ο Κώστας, ο Θανάσης και ο Καλάθης. Τώρα έφταιγε το Μαϊάμι και ο Πατ Ράιλι, μπορεί να είναι και έτσι. Πώς γίνεται βέβαια, σε όλες τις εθνικές, σε όλα τα παράθυρα του καλοκαιριού, εδώ και χρόνια να παίζουν όλοι οι αστέρες του ΝΒΑ, εκτός από την δική μας, είναι ένα ερώτημα που δεν παίρνει απάντηση.
Γεμίσαμε ρολίστες
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάτι, που είναι η μεγάλη εικόνα για το Ελληνικό μπάσκετ. Οι Έλληνες παίκτες πλέον, είναι ρολίστες στις ομάδες τους, κάποιοι με μικρούς ρόλους, κάποιοι με λίγο μεγαλύτερους και κάποιοι που είναι συνήθως εκτός 12δας. Στην Εθνική τους ζητάμε να βγουν μπροστά και να κάνουν κάτι που δεν μπορούν, να γίνουν δηλαδή πρωταγωνιστές, πράγματα που στις ομάδες τους, κάνουν οι υπερπαίκτες συμπαίκτες τους. Από εκεί που μια ζωή είναι στρατιώτες, τους ζητάμε να γίνουν στρατηγοί. Ε, δεν γίνεται. Έχουν καλομάθει όλοι, με το 6+6, σου λέει ό,τι και να γίνει θα με έχουν ανάγκη, είτε δουλεύω, είτε δεν δουλεύω, στην 12δα πρέπει να είμαι αναγκαστικά. Και επειδή ακόμα και οι ρολίστες έχουν λιγοστέψει, διπλασιάζουν και τριπλασιάζουν τα κασέ τους. Μια χαρά είναι για αυτούς, αλλά για κάτι τέτοια φτάσαμε ως εδώ.
Για αυτό από τις ευθύνες, θα εξαιρέσω τον Σπανούλη. Ναι, μπορεί να μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο προπονητικά σίγουρα, αλλά με αυτούς τους παίκτες, αυτό το μπάσκετ μπορεί να παίξει. Δηλαδή τι να κάνει ο Σπανούλης, όταν ο Θανάσης είναι μόνος του στο τρίποντο και το σουτ που κάνει πάει ένα μέτρο πάνω από την στεφάνη. Αυτήν την στιγμή φθείρεται και ο ίδιος για να καλύψει την ανεπάρκεια της ομοσπονδίας που τον έχει αφήσει να παλεύει μόνος του σε όλα τα επίπεδα.
Ας το κάνουμε λοιπόν ξεκάθαρο. Είναι διαφορετικό πράγμα η άνθιση των Ελληνικών ομάδων μπάσκετ και διαφορετικό η άνθιση του Ελληνικού μπάσκετ. Καλό το παραμύθι που πουλάνε κάποιοι, αλλά τα αποτελέσματα εδώ και χρόνια μιλάνε από μόνα τους. Ακόμα και στο μετάλλιο που πήραμε, έχοντας ό,τι καλύτερο γινόταν στο ρόστερ, δεν κερδίσαμε καμία ομάδα που να ήταν τουλάχιστον ισάξια μας και όχι υποδεέστερη. Με μία παίξαμε, που ήταν εμφανώς καλύτερη και χάναμε με 20 στο δεκάλεπτο.
Οι φουρνιές κάνουν κύκλους, αν έχεις μια στοιχειωδώς καλή οργάνωση μπορείς ανά 4-5 χρόνια να βγάζεις καλούς παίκτες. Εμείς εδώ και 10-15 χρόνια έχουμε βγάλει 2-3 παίκτες. Ας ελπίσουμε μόνο, ότι οι φουρνιά των under 16 που έχει πραγματικά ταλέντο, να αλλάξει λίγο το σκηνικό τα επόμενα χρόνια, γιατί το μέλλον δείχνει προβληματικό.
Μαθαίνεις LIVE όλες τις μεταγραφές μπάσκετ Ελλάδα!
