Lioliosgate: Οι ηττημένοι, οι δικαιωμένοι και οι… κροκόδειλοι!
Στο ελληνικό μπάσκετ, η εξουσία δεν ήταν ποτέ απλώς μια καρέκλα. Ήταν θρόνος, λάφυρο και, για ορισμένους, ένα όπιο που όσο το δοκίμαζαν τόσο μεγαλύτερη δόση αναζητούσαν. Κι αν όσα περιγράφονται στη δικογραφία του «Lioliosgate» αποδειχθούν, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για άτομα που ήθελαν να ελέγχουν το παιχνίδι. Θα μιλάμε για ανθρώπους που -φέρονται να- επιχείρησαν να μετατρέψουν το ίδιο το παιχνίδι, το ελληνικό μπάσκετ, σε προσωπική επιχείρηση! Σε μαγαζάκι δηλαδή… Μαγαζάκι καφέ! Με τη σφυρίχτρα ως εργαλείο, την εξουσία ως ασπίδα και τον στοιχηματισμό ως πιθανό ταμείο.
Θα προφυλακιστούν οι ύποπτοι για τέλεση κακουργημάτων; Θα μείνουν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους; Θα καταδικαστούν όταν βρεθούν ενώπιον του δικαστηρίου; Ερωτήματα στα οποία θα δώσει απαντήσεις η δικαιοσύνη.
Ας μπούμε όμως στην ουσία! Γιατί για το μπάσκετ, που δυστυχώς βρίσκεται σε μια δίνη που δημιουργεί στο κοινό έντονη καχυποψία πως τα πάντα είναι βρώμικα και χειραγωγημένα (εδώ, αγώνες σχολικών πρωταθλημάτων αναφέρεται στη δικογραφία που αλλοίωναν), αν θέλουμε να εξετάσουμε την ουσία και να κοιτάξουμε στο βάθος του σκοτεινού δρόμου το σημαντικό δεν μόνο το εύρος των καταγγελιών. Αλλά και τι θα επακολουθήσει…
Η φερόμενη δράση αυτού του μηχανισμού φαίνεται να απλώνεται σε χρόνια κατά τα οποία οι σημερινοί πρωταγωνιστές δεν κατείχαν θεσμικές θέσεις. Ανεξάρτητα ποιοι ήταν οι κάτοχοι τους και ποιες ήταν οι επιγραφές στην πόρτα, εκείνοι αρχικά είχαν… αντικλειδιά του κτιρίου και προϊόντος του χρόνου πήραν τα κλειδιά και άρχισαν τα… πανωσηκώματα!
Το «Lioliosgate» δεν είναι απλά μια υπόθεση παραγοντικής αντιπαράθεσης. Η δικογραφία, οι ποινικές διώξεις και τα εντάλματα σύλληψης αποτυπώνουν μια εξαιρετικά σοβαρή δικαστική διερεύνηση. Οι καταγγελίες εκτείνονται, σύμφωνα με τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες, ακόμη και πριν από την εκλογή Λιόλιου στην προεδρία της ΕΟΚ. Οι Αρχές, έπειτα από τις έρευνες που διεξήγαγαν, σκιαγραφούν δηλαδή την ενδεχόμενη ύπαρξη ενός οργανωμένου μηχανισμού χειραγώγησης, με κίνητρα που φέρονται να περιλαμβάνουν τον έλεγχο της εξουσίας, την κυριαρχία στον χώρο, το προσωπικό οικονομικό όφελος και ενδεχομένως τον στοιχηματισμό. Η ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης, πάντως, παραμένει ζήτημα δικαστικής απόδειξης.
Ανέκαθεν στον (ελληνικό) (πρωτ)αθλητισμό οι καλές σχέσεις με την εκάστοτε Ομοσπονδία, ή ο έλεγχος της αν προτιμάται, ήταν το ζητούμενο για τους “μεγάλους” του (κάθε) αθλήματος. Οι κραυγές του Παναθηναϊκού, που άλλωστε σε δύο εκλογικές διαδικασίες στην ΕΟΚ είχε υποστηρίξει την αντίπαλη του Λιόλιου παράταξη και ηττήθηκε, κάνουν αντιληπτό και στον πλέον αδαή σχετικά με τα ζητήματα της καλαθόσφαιρας πως οι Πράσινοι είναι… αντιπολιτευόμενοι της διοίκησης Λιόλιου και των προσώπων που έχει επιλέξει στις Επιτροπές της Ομοσπονδίας!
Σε αυτόν τον “πόλεμο ισχυρών” για το “πάνω χέρι”, η ΚΑΕ Παναθηναϊκός θεωρώ πως είναι απίθανο να δικαιωθεί από τη δικαιοσύνη, στην οποία ανέφερε στην τελευταία ανακοίνωση της ότι θα προσφύγει για τα “κλεμμένα”, όπως τα χαρακτηρίζει. Άλλωστε με όσα εμπεριέχονται στην δικογραφία και τα στοιχεία που ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ έχουν συλλέξει οι Αρχές δεν έχει στοιχειοθετηθεί δικαστικά το σύνολο των ισχυρισμών της. Οι Πράσινοι όμως δικαιούνται να υποστηρίζουν ότι οι φωνές τους δεν ήταν κατ’ ανάγκην κραυγές παραλογισμού, ενώ μιλώντας για το “σήμερα” έχουν τη χαρά να βλέπουν πρόσωπα τα οποία δεν ήθελαν στο σκηνικό του ελληνικού μπάσκετ να θεωρείται δεδομένο ότι δεν πρόκειται να ασχοληθούν ξανά με το μπάσκετ. Όχι ως προεξοφλημένη δικαστική συνέπεια, αλλά ως βέβαιο θα τολμήσω να πω, αποτέλεσμα της θεσμικής και προσωπικής φθοράς.
Σε αυτό τον δρόμο κινείται και η παρέμβαση του Ιωάννη Βρούτση. Η ανακοίνωση του Υπουργού Αθλητισμού, μπροστά στο… αίμα που ρέει μέσα από τα αποσπάσματα της δικογραφίας, μάλλον ακούγεται σε όλους σαν ακόμη μία μερίδα πολιτικής ξύλινης γλώσσας. Μόνο που αυτή τη φορά, πίσω από τις λέξεις υπάρχει πραγματικό βάρος!
Η προσωρινή αναστολή των κρατικών επιχορηγήσεων αγγίζει την οικονομική αρτηρία μιας Ομοσπονδίας με τεράστιες υποχρεώσεις. Και οι δύο παράλληλοι οικονομικοί και διαχειριστικοί έλεγχοι, για την περίοδο 2024-2026 -και μακάρι να φτάσει και σε παρελθόντα έτη θα σημειώσω εγώ- ενδέχεται να αποδειχθούν ακόμη σημαντικότεροι!
Διότι όταν αρχίσουν να ανοίγουν τα βιβλία, μπορεί να μη βγουν απλώς λαβράκια. Μπορεί να αναδυθούν κροκόδειλοι! Και τότε θα φανεί αν το ελληνικό μπάσκετ αντιμετωπίζει μεμονωμένα περιστατικά ή ένα πρόβλημα πολύ βαθύτερο από τις προσωπικές αντιπαλότητες.
Γιατί οι πρόεδροι αλλάζουν, οι παρατάξεις εναλλάσσονται, αλλά το πραγματικό ζητούμενο είναι να μη συνεχιστεί το ίδιο… σύστημα με διαφορετικές φανέλες.
