Ο Σπανούλης είχε το σχέδιο, ο Ζοτς ψάχνει ακόμη τον χάρτη!
Το ακριβότερο δεν σημαίνει απαραιτήτως και καλύτερο. Ούτε τα εκατομμύρια των συμβολαίων αποτελούν εγγύηση για την απόκτηση αγωνιστικής ταυτότητας. Πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες, αλλά δεν εξασφαλίζουν το ζητούμενο! Στο Αλεξάνδρειο, ο Άρης του Βασίλη Σπανούλη έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή, ενώ ο Παναθηναϊκός με συλλογή πανάκριβων εξαρτημάτων που ακόμη αναζητούν τον τρόπο να λειτουργήσουν μαζί.
Και η διαφορά δεν αποτυπώθηκε μόνο στο τελικό 101-91. Τα 20 λάθη των Πρασίνων έδωσαν στον Άρη 37 πόντους! Είκοσι περισσότερους από τους 17 που εξασφάλισε ο Παναθηναϊκός από τα 11 λάθη των γηπεδούχων. Μια διαφορά 20 πόντων σε έναν αγώνα που κρίθηκε στους δέκα. Αυτή δεν είναι απλώς μια στατιστική ανισορροπία. Είναι η αποτύπωση της διαφοράς στη συγκέντρωση, στην πνευματική ετοιμότητα και στην ποιότητα των αποφάσεων.
Ο Άρης, άλλωστε, δεν νίκησε επειδή απλώς έβαλε τα σουτ. Το 13/25 στα τρίποντα δεν προέκυψε από κάποια μπασκετική λοταρία. Ήταν το προϊόν μιας επίθεσης με σχέδιο απέναντι στις αλλαγές, με επαφές της μπάλας στη ρακέτα, αξιοποίηση mismatches και αποφασιστικότητα στην εκτέλεση, ενώ άπαντες (Μόργκαν, Ρόμπινσον-Ερλ, Μοκόκα, Λιντέλ, Μπερτς, Ντιμιτρίεβιτς και Τολιόπουλος) υπηρέτησαν διαφορετικές ανάγκες της ίδιας επιθετικής φιλοσοφίας. Κυρίως, όμως, υπηρέτησαν την ομάδα. Με ξεκάθαρους ρόλους, αυτοθυσία στην άμυνα και εμπιστοσύνη στο σχέδιο.
Ακόμη κι όταν ο Σπανούλης απέσυρε για ανάσες τους Μόργκαν και Ρόμπινσον-Ερλ, επιτρέποντας στον Παναθηναϊκό να επιστρέψει από το -12 (80-68, 9.23 πριν από τη λήξη) και να προηγηθεί 84-85, ο Άρης δεν έχασε την πυξίδα του. Οι πρωταγωνιστές επέστρεψαν, οι αποφάσεις ήταν σωστές και το παιχνίδι κατέληξε στα χέρια εκείνων που το είχαν διαβάσει καλύτερα.
Στην απέναντι πλευρά, ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς εξακολουθεί να αναζητά τη χημεία μέσα από πεντάδες, ρόλους και σχήματα που αλλάζουν διαρκώς. Η πεντάδα με Σλούκα, Ναν, Μπάντιο, Καλαϊτζάκη και Χέις-Ντέιβις, γύρω στο 27ο λεπτό (με το σκορ στο 67-65), έμοιαζε με πείραμα αναζήτησης δημιουργίας, ή αν θέλετε απάντησης στην τρομακτική πίεση που εξαπέλυε η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη, που πρέπει να σημειωθεί πως γνωρίζει άριστα τον Φρανσίσκο από τη κοινή θητεία τους στο Περιστέρι, χωρίς να το επιβάλλουν οι συνθήκες. Αντί να προσφέρει λύσεις, συνέπεσε με το καλύτερο επιμέρους διάστημα του Άρη.
Το επισημαίναμε και στις νίκες: είτε ο Ομπράντοβιτς ακόμη σκανάρει το υλικό του, ειδικά τώρα που μπήκαν στο rotation οι τραυματίες (Ναν, Σλούκας, Φαλ κ.α.) είτε έχει στο μυαλό του μια ομάδα που θα παρουσιάσει την ολοκληρωμένη εκδοχή της μετά τον Φεβρουάριο. Προς το παρόν, όμως, η σύγχυση κοστίζει.
Οι μόλις 16 ασίστ, τα επαναλαμβανόμενα λάθη και η αδυναμία ελέγχου του ρυθμού δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ποιότητα των μονάδων. Ούτε το πρόβλημα αρχίζει και τελειώνει στο δίδυμο Ναν-Φρανσίσκο. Η έλλειψη δημιουργίας είναι συνολική, με τον Σλούκα να χρειάζεται ακόμη παιχνίδια για να φτάσει στο επίπεδο που απαιτούν τέτοιες αναμετρήσεις.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: δύο συνεχόμενες αποτυχημένες ανατροπές, απέναντι σε Εφές και Άρη. Δύο φορές ο Παναθηναϊκός επέστρεψε από δύσκολη θέση, αλλά όταν έφτασε η ώρα να ολοκληρώσει τη δουλειά, του έλειψαν η καθαρή σκέψη και οι σωστές αποφάσεις.
Ο Παναθηναϊκός διαθέτει πολλούς παίκτες που μπορούν να κερδίσουν ένα παιχνίδι. Πρέπει να αποκτήσει και ομάδα που να ξέρει πώς να το κερδίζει.
ΥΓ. Συγχαρητήρια στον ΣΚΑΪ για τον σεβασμό του στο μπάσκετ και, κυρίως, στους τηλεθεατές του! Ένας αγώνας με ανατροπές, ένταση και συγκλονιστικό φινάλε προφανώς δεν άξιζε λίγα λεπτά ακόμη τηλεοπτικού χρόνου για να δούμε τη λήξη του, τις αντιδράσεις, τους πανηγυρισμούς και τις εικόνες μετά το τέλος του ματς. Τι να τα κάνουμε, άλλωστε, αυτά; Λεπτομέρειες! Το σημαντικό είναι να μην καθυστερήσει το πρόγραμμα. Και κάπως έτσι, ένα κανάλι που φιλοδοξεί να προβάλλει το ελληνικό μπάσκετ κατάφερε να του συμπεριφερθεί σαν ενοχλητική υποχρέωση που έπρεπε να ξεφορτωθεί το συντομότερο. Ευτυχώς που δεν πήγε παράταση το ματς. Θα κινδύνευαν να μας δείξουν το αποτέλεσμα με τους τίτλους των ειδήσεων!
