Κι αν ο Ντόρσι ήταν ο γιος σου;
Φαντάσου ότι ο Ντόρσι είναι ο γιος σου και το καλοκαίρι (του 2026) σε παίρνει τηλέφωνο και σου λέει: «Πατέρα, μπαίνω στο τελευταίο χρόνο του συμβολαίου, για το οποίο θα πάρω 1,8 εκατομμύρια δολάρια, αλλά εδώ βλέπω να έρχονται παίκτες με πολύ μεγαλύτερα συμβόλαια. Ζήτησα επέκταση και αναπροσαρμογή, αλλά μου είπαν ότι θα το δούμε αργότερα».
Τι θα τον συμβούλευες; Να κάνει υπομονή; Προφανώς! Άλλωστε, ξέρει ότι το καλοκαίρι του 2027 μπορεί να βρει στην αγορά πολλά περισσότερα, αφού ακούγονται ακόμη και για τριετές συμβόλαιο 12 εκατομμυρίων. Τέσσερα εκατομμύρια ετησίως! Συμφωνεί λοιπόν να περιμένει.
Μόνο που ο χρόνος περνάει κi όταν τελικά έρχεται η πρόταση του Ολυμπιακού, είναι 7,5 εκατομμύρια για τρία χρόνια. Αρνείται. Και στη συνέχεια βλέπει τον εαυτό του εκτός αρχικής πεντάδας ή να αγωνίζεται πέντε λεπτά.
Τι θα σκεφτόσουν στη θέση του; Ότι πρόκειται αποκλειστικά για αγωνιστικές αποφάσεις; Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει σύνδεση. Και αν θες τη γνώμη μου -αφού ήρθες να τη διαβάσεις- δεν υπάρχει καμία θεωρώ! Αλλά όταν προηγείται ένα οικονομικό «όχι» και ακολουθεί αγωνιστική “υποβάθμιση”, η καχυποψία δεν χρειάζεται πρόσκληση. Μπαίνει μόνη της από την πόρτα! Και κάπως έτσι, η καθυστέρηση μάλλον δηλητηρίασε τη σχέση.
Αλλά μην κάνουμε, όμως, σαν να ανακαλύψαμε την Αμερική! Το 2025 ο Ίσακ, με συμβόλαιο μέχρι το 2028, προπονούνταν μόνος του για να πείσει τη Νιούκαστλ να τον αφήσει να φύγει. Η Λίβερπουλ πλήρωσε 125 εκατομμύρια λίρες! Το 2023 ο Μίτροβιτς άφησε τη Φούλαμ, παρότι δεσμευόταν για άλλα τρία χρόνια, για τα εκατομμύρια της Αλ Χιλάλ. Ο Όσκαρ εγκατέλειψε στα 25 του την Τσέλσι γιατί του έδωσαν 400.000 λίρες την εβδομάδα στην Κίνα.
Και στο μπάσκετ; Μόλις προ ολίγων εβδομάδων ο πρώην συμπαίκτης του Ντόρσι, Τόμας Ουόκαπ, αποχώρησε από τον Ολυμπιακό έναν χρόνο πριν εκπνεύσει το συμβόλαιό του, επίσης για το Ντουμπάι.
Ο Ολυμπιακός αναμφίβολα έχει το δίκιο με το μέρος του, καθώς υπάρχει συμβόλαιο εν ισχύ. Ναι, οι ομάδες είναι πάνω από τα πρόσωπα. Οι κανόνες δεν είναι διακοσμητικοί και προσωπικά είμαι αναφανδόν υπέρ της τήρησης τους. Αλλά οι νόμοι της αγοράς δεν φορούν φανέλα και η αφοσίωση δεν μπορεί να απαιτείται σαν οικονομική αυτοθυσία.
Ο αθλητής έχει λίγα χρόνια να εξασφαλίσει το μέλλον του. Μέσο όρο μια 15ετία και σε αυτή -στο μπάσκετ- κάνει 2-3 μεγάλα συμβόλαια. Σπανίως περισσότερα… Κι ο 30χρονος Ντόρσι το καλοκαίρι του 2027 θα κάνει μάλλον το τελευταίο (μεγάλο)…
Και τώρα ξαναρωτάω: αν ήταν ο γιος σου, θα του έλεγες να θυσιάσει 4-5 εκατομμύρια δολάρια για να αποδείξει ότι είναι καλό παιδί;
ΥΓ: Στο Super Social της SuperBet, αναζητώντας “SHOTVET” μπορείτε να βλέπετε καθημερινά τις προτάσεις μου και το σημερινό μου προγνωστικό!
