“Ένιωθα αδύναμος”: Ο “Δράκος” ήταν μεγαλύτερος από τον θρόνο τους και δεν του το συγχώρεσαν!
Ο «Δράκος» είχε μάθει να κοιτάζει στα μάτια τα θηρία. Να μη φοβάται τη σοβιετική αρκούδα, να μη χαμηλώνει το βλέμμα μπροστά στους Γιουγκοσλάβους, να μη γονατίζει ούτε απέναντι στους αστέρες του ΝΒΑ. Δεν τον λύγισε κανείς! Κι όμως, κατάφερε να τον κάνει να αισθανθεί αδύναμος η μικρότητα της εγχώριας εξουσίας!
Ποιος να του έλεγε ότι, ύστερα από τέσσερις δεκαετίες στα παρκέ, ο πιο ταπεινωτικός αντίπαλος δεν θα φορούσε φανέλα, αλλά θα κρυβόταν πίσω από ένα γραφείο; Ότι εκεί όπου δεν κατάφεραν να τον λυγίσουν οι γίγαντες του παγκόσμιου μπάσκετ, θα τον έκανε να αισθανθεί αδύναμος η σκιά μιας προεδρικής καρέκλας; Ή μάλλον το… ψιθύριζε, εκείνος και το περιβάλλον, αλλά δεν τους πίστευε κανείς.
«Ένιωθα αδύναμος»! Δύο λέξεις έξω από την Ευελπίδων, βαρύτερες από όλους τους τίτλους του. Από τον αρχηγό του 1987, τον προπονητή του Ευρωμπάσκετ το 2005 και του θριάμβου επί των Αμερικανών στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006, το alter ego του Γκάλη στον Άρη, τον αρχηγό της πρώτης ελληνικής πρωταθλήτριας Ευρώπης.
Τον άνθρωπο που ήταν παρών στις τρεις από τις τέσσερις, στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, Ολυμπιακές παρουσίες της Εθνικής! Παίκτης στην Ατλάντα το 1996, όταν η Ελλάδα επέστρεψε στους Αγώνες έπειτα από 44 χρόνια, μετά το Ελσίνκι του 1952. Προπονητής στην Αθήνα το 2004 και στο Πεκίνο το 2008. Τρεις στις πέντε! Σχεδόν όπου υπάρχει ελληνική μπασκετική Ιστορία, υπάρχει και η υπογραφή του!
Και ποια είναι η τελευταία εικόνα αυτού του ιερού τέρατος στους συλλογικούς πάγκους; Να αποχωρεί αποβλημένος από τον Τάσο Πηλοΐδη, στο Λάρισα/Φάρος–Άρης το 2018! Τρεις ημέρες αργότερα απολύθηκε. Έκτοτε δεν ξαναβρήκε ομάδα.
Κι έρχεται ο Σπύρος Γκόντας, στο «Floor Generals» των Betarades, να καταγγείλει ότι ο Πηλοΐδης τού είχε εκμυστηρευθεί πως ο Γιώργος Βασιλακόπουλος είχε ζητήσει την αποβολή του Γιαννάκη! Εάν επιβεβαιωθεί, δεν μιλάμε απλώς για κατάχρηση εξουσίας. Μιλάμε για την αρρωστημένη αλαζονεία ενός καθεστώτος που αντιμετώπιζε την αξιοπρέπεια ως ανυπακοή και την ανεξαρτησία ως έγκλημα καθοσιώσεως!
Στον Βασιλακόπουλο οφείλονται τιμές για όσα πρόσφερε στο ελληνικό μπάσκετ. Αλλά άλλο να έχεις συμβάλει στην οικοδόμηση ενός παλατιού κι άλλο να πιστεύεις ότι είσαι μεγαλύτερος από τους βασιλιάδες που το κατοίκησαν!
Εάν είχε φτάσει να πιστεύει πως το μπόι του ξεπερνούσε εκείνο των Γκάλη, Γιαννάκη και Φασούλα, τότε μάλλον είχε μπερδέψει την προεδρική καρέκλα με τον αυτοκρατορικό θρόνο. Και θα είχε ενδιαφέρον μια συνάντηση με τον Ναπολέοντα. Όχι για να συζητήσουν τις κατακτήσεις τους, αλλά για να διαπιστώσουν πόσο εύκολα η μεγαλομανία μετατρέπει την εξουσία σε καρικατούρα!
Γιατί τα αξιώματα έχουν ημερομηνία λήξης. Οι θρύλοι όχι. Και η Ιστορία δεν μετράει το ανάστημα με το ύψος της καρέκλας.
Δείτε την αποβολή του Παναγιώτη Γιαννάκη ΕΔΩ
**Στο 1.35.40 του link η αποκάλυψη του Σπύρου Γκόντα στους “Floor Generals” για την αποβολή του Παναγιώτη Γιαννάκη και όσα ισχυρίζεται πως του είχε πει εκ των προτέρων ο Τάσο Πηλοΐδης
