Η πτώση του Παναθηναϊκού και οι λόγοι του μπερδέματος
Ο Παναθηναϊκός έχασε δίκαια από τον Άρη και έτσι συνέχισε το σερί προβληματικών εμφανίσεων που κάνει το τελευταίο διάστημα. Από το παιχνίδι με την Χάποελ και μετά, οι πράσινοι μοιάζουν να προσπαθούν να κάνουν κάτι άλλο, από αυτό που παρουσίασαν το πρώτο διάστημα. Βέβαια, όλα αυτά είναι φυσιολογικά και έχουν μπασκετικές εξηγήσεις, για να μην το ρίξουμε στο μεταφυσικό.
Το πριν και το μετά
Καταρχάς, πριν δούμε γιατί έχει υπάρξει αυτή η μεταμόρφωση προς το χειρότερο, μπορούμε να εξετάσουμε τα νούμερα, που δείχνουν πολύ ξεκάθαρα τα προβλήματα.
Στον παραπάνω πίνακα, βλέπουμε τις επιδόσεις των πρασίνων κατά το αρχικό 5-0 και στο επόμενο πακέτο των τεσσάρων αγώνων, που έχει ρεκόρ 2-2. Η επίθεση του (ανά 100 κατοχές) από νούμερο τέσσερα στην Λίγκα, βυθίστηκε στο νο17, αφού οι δυσλειτουργίες που ήδη υπήρχαν από το ξεκίνημα, φάνηκαν ακόμα περισσότερο. Κατά την γνώμη μου όμως, αυτό που έχει αλλάξει εντελώς και έχει κάνει τον Παναθηναϊκό ευάλωτο, είναι η άμυνα του. Το αδιανόητο 94.6 πόντους ανά 100 κατοχές, ήταν δεδομένο ότι δεν θα έμενε το ίδιο, όσο περνούσαν οι αγωνιστικές, όμως από αυτό στο να φτάσει στους 116.3 πόντους είναι μια τεράστια διαφορά. Φαίνεται εξάλλου και στο net rating, που από το +28.3 πήγε στο αρνητικό -4.6, δηλαδή δέχεται περισσότερους πόντους από όσους βάζει.
Κάτι που είχαμε τονίσει για το ξεκίνημα του Παναθηναϊκού, ήταν το πολύ καλό shooting performance που είχε δημιουργώντας καλά στατικά σουτ και με πολλούς παίκτες να σουτάρουν καλά και εύστοχα. Το αρχικά λοιπόν 38.8% έπεσε κάτι παραπάνω από 10 μονάδες και πήγε στο πολύ φτωχό 27.3% που είναι το δεύτερο χειρότερο της Λίγκας. Όλα αυτά, σε έναν ακόμα πιο αργό ρυθμό (70.4) από αυτό που έπαιζε αρχικά, αφού δεν μπορούσε να βγάλει στοπ στην άμυνα και να τρέξει πιο άνετα στο transition. Έτσι έμεινε στο αυστηρό πέντε εναντίον πέντε, με την επίθεση του να ψάχνεται έτσι και αλλιώς από την αρχή της σεζόν.
Τι άλλαξε
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, γνωρίζοντας ότι στο πρώτο κομμάτι της σεζόν, δεν θα έχει τους Ναν, Σλούκα, Χέιζ-Ντέιβις και Φαλ, δούλεψε και δοκίμασε πεντάδες στα πρώτα φιλικά, που μπορεί σε πολλούς να μην φαινόντουσαν λογικές, αλλά ήταν καλά δομημένες με βάση τα χαρακτηριστικά των παικτών. Η αρχική πεντάδα με Καλαϊντζάκη, Μαντζούκα και Μήτογλου, μπορεί να φαινόταν περίεργη, αλλά τα πήγε εξαιρετικά και έφτιαχνε τις προϋποθέσεις για να μπει η δεύτερη με το βαρύ πυροβολικό. Οι starters του Παναθηναϊκού ήταν παίκτες που θα έδιναν πολλές μάχες στην άμυνα, ενώ στην επίθεση δεν είχαν μεγάλο «εγώ», έπαιρναν μόνο ότι τους έφτιαχνε η ομάδα και ήταν αποτελεσματικοί.
Στην συνέχεια έμπαινε ο Φρανσίσκο, ο Μπάντιο, ο Μπόνγκα, ο Γιαμπουσέλε και ο Λεσόρ. Ο Φρανσίσκο, χωρίς να έχει άλλον παίκτη που να θέλει πολύ την μπάλα στα χέρια και έχοντας την αυτοπεποίθηση στον θεό, όντας ο alpha dog της ομάδας, έκανε μαγικά πράγματα, έχοντας δίπλα του παίκτες που έχουν μάθει να παίζουν μακριά από την μπάλα και πολύ ικανούς στο να τελειώνουν φάσεις. Το θέμα όμως ήταν πως αυτή η πεντάδα μπορούσε να κρύψει τον ήλιο στην άμυνα. Υπήρχαν διαστήματα που νόμιζες πως οι πράσινοι παίζουν με παίκτη παραπάνω. Έτσι μπορούσε να δημιουργεί λάθη στον αντίπαλο, να κερδίζει κατοχές και εν συνεχεία να κερδίζει τα παιχνίδια με μεγάλες διαφορές. Ακόμα και τότε όμως, λέγαμε πως η επίθεση του ήταν αρκετά δυσλειτουργική με πολλά περιθώρια βελτίωσης.
Στην συνέχεια άρχισαν σιγά σιγά οι επιστροφές. Ο Χέιζ-Ντέιβις, ένας πλήρης παίκτης σε άμυνα και επίθεση, μπήκε στο ροτέισον. Ένας παίκτης που το στάτους του απαιτεί να πάρει προσπάθειες. Στην συνέχεια ήταν ο Ναν, που μάλλον προκάλεσε και το μεγαλύτερο σοκ στην ομάδα, αφού μιλάμε για τον πρώην MVP και από τους καλύτερους σκόρερ στην Λίγκα. Σε αυτά τα τρία πρώτα ματς, ο Αμερικανός παίζει με 35% usage rate, εξαιρετικά υψηλό αν αναλογιστούμε το επιθετικό οπλοστάσιο του Παναθηναϊκού. Αυτό φέρνει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλους τους παίκτες, καθώς από κάποιους θα πρέπει να κοπεί ο χρόνος και τα σουτ, για να τα πάρει ο Ναν. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την επιστροφή Σλούκα και Φαλ, τότε καταλαβαίνει κάποιος ότι μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική συνθήκη.
Βγήκαν ρολίστες που έκαναν συγκεκριμένα πράγματα και μπήκαν παίκτες που πρέπει να πάρουν προσπάθειες (Ναν – Χέιζ-Ντέιβις), ο Σλούκας για να βοηθήσει στην δημιουργία αλλά αδυνατίζοντας την περιφερειακή άμυνα μαζί με τον Ναν. Έτσι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξεκίνησε πάλι από την αρχή να ψάχνει ταιριαστές πεντάδες και παίκτες που τα χαρακτηριστικά τους φέρνουν μια ισορροπία. Αυτό βέβαια, όταν το κάνεις μέσα από τους αγώνες και στο υψηλότερο επίπεδο, είναι απολύτως φυσιολογικό να υπάρχει πρόβλημα και να χάσεις κάποια ματς.
Προφανώς και ο προπονητής του Παναθηναϊκού, ξέρει ότι όσα είχε χτίσει τον πρώτο μήνα, θέλουν ξανά… καλιμπράρισμα αφού τα δεδομένα του ρόστερ είναι διαφορετικά. Αυτή η διαδικασία θα πάρει χρόνο και θα έρθουν και δύσκολα βράδια, όμως σε βάθος χρόνου είναι αυτή που θα οδηγήσει στην ωρίμανση της ομάδας μέσα από τις δυσκολίες.
ΥΓ. Θα μου φανεί πολύ περίεργο να τελειώσει την χρονιά ο Παναθηναϊκός με το ίδιο ρόστερ. Και δεν εννοώ προσθήκες, αλλά στις θέσεις των φόργουορντ, μάλλον χρειάζεται αποσυμφόρηση.
