Ο Ζοτς κατασκευάζει ένα μπασκετικό τέρας!
Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έχει αρχίσει να κάνει τους αστέρες του Παναθηναϊκού να μοιάζουν με… πολυτέλεια! Όχι επειδή δεν τους χρειάζεται, αλλά επειδή μολονότι τώρα μπαίνουν, ένας-ένας, στην εξίσωση το αποτέλεσμα είναι εκκωφαντικό – ιδιαίτερα για τη χρονική περίοδο που βρισκόμαστε και την προετοιμασία που έγινε.
Το εντυπωσιακό με τον φετινό Παναθηναϊκό, ως τώρα, δεν είναι ότι κερδίζει. Ούτε ότι κερδίζει εύκολα. Είναι ότι αρχίζει να δημιουργεί την αίσθηση πως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιοι παίζουν, ποιοι απουσιάζουν και ποιοι έρχονται από τον πάγκο! Κι αυτό που δημιουργεί ο Ομπράντοβιτς στον ΠΑΟ είναι κάτι πιο ακριβό από το ρόστερ του!
Οι νίκες επί της Παρί, της Βιλερμπάν και της Μακάμπι ήταν τα χαμηλά εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει. Η Φενέρμπαχτσε, όμως, ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2025, παρούσα στα τρία τελευταία Final Four, ενισχυμένη και σχεδιασμένη από τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους για να επιστρέψει στην κορυφή. Κι όμως, ο Παναθηναϊκός την έκανε να μοιάζει με ακόμη έναν αντίπαλο που βρέθηκε στον δρόμο του!
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Η Φενέρ έφτασε στο ΟΑΚΑ διαθέτοντας σε μέσους όρους την καλύτερη άμυνα της Euroleague, με παθητικό μόλις 70 πόντων. Έφυγε έχοντας δεχτεί 92! Ο Παναθηναϊκός, με τη δεύτερη καλύτερη άμυνα (72,7 πόντοι), περιόρισε τους Τούρκους στους 74.
Το εντυπωσιακότερο, ωστόσο, βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς.
Ο Παναθηναϊκός έκανε, όπως τόνιζε πριν από κάνα μήνα σε κάθε αφορμή που έβρισκε ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, μόλις επτά προπονήσεις με δέκα παίκτες. Ωστόσο έπειτα από λιγότερο του ενός μηνός παρουσιάζει μια ομάδα με αμυντική λειτουργία που απαιτεί μήνες δουλειάς! Ξεκάθαρο που έδωσε έμφαση αυτό το διάστημα: Αλλαγές, επιθετικά στην μπάλα, πίεση, συνέπεια στις περιστροφές, επικοινωνία. Η Φενέρ δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια, αναζητούσε τα mismatch, αλλά δεν μπορούσε να να τα αξιοποιήσει, είτε γιατί δεν έφτανε την μπάλα εκεί όπου ήθελε, είτε γιατί ο αμυντικός κέρδιζε το “1vs1”.
Στην επίθεση, ο Ομπράντοβιτς προφανώς επέλεξε να επενδύσει στο spacing. Στους χώρους που επιτρέπουν στους ποιοτικούς παίκτες του να δημιουργούν και να εκτελούν χωρίς να χρειάζονται πολύπλοκες συνεργασίες. Μια αναγκαιότητα στο σύγχρονο μπάσκετ των ατελείωτων ταξιδιών και των ελάχιστων προπονήσεων.
Κυρίως, όμως, o Ομπράντοβιτς έχει πετύχει κάτι που δεν αγοράζεται με κανένα από τα εκατομμύρια του Παναθηναϊκού. Είτε παίζουν τα λουστρίνια είτε οι λασπωμένες μπότες, η μηχανή δουλεύει στις ίδιες στροφές! Δεν πέφτει η ένταση, δεν χαλάει η αμυντική συνοχή, δεν αλλάζει η φιλοσοφία. Αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα που εισπράττουν το χειροκρότημα
Ο Μπόνγκα, με μόλις 0/1 προσπάθειες (!) στην επίθεση , έχει κομβικό ρόλο καθώς έχει αναλάβει ειδικές αποστολές και μετατρέπει κάθε κατοχή του αντιπάλου σε δοκιμασία αντοχής. Ο Ρογκαβόπουλος έρχεται από τον πάγκο σαν αναπτήρας σε αποθήκη πυρομαχικών, βάζοντας οκτώ πόντους σε ελάχιστο χρόνο, ενώ μαζεύει τα ριμπάουντ με ευκολία που παραπέμπει στον Μιχάλη Κακιούζη. Ο Χέιζ-Ντέιβις αρχίζει να ξεδιπλώνει το πολυτελές ρεπερτόριό του και ο Λεσόρ επιστρέφει για να υπενθυμίσει ότι στη ρακέτα του Παναθηναϊκού το ενοίκιο είναι πανάκριβο και το συμβόλαιο το συντάσσει ο ίδιος!
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά τρομακτικό για τους αντιπάλους του Παναθηναϊκού. Αν απέναντι στην καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης βάζεις 92 πόντους χωρίς Ναν, Σλούκα και Χουάντσο, τότε πόσο ψηλά βρίσκεται το ταβάνι σου όταν επιστρέψουν;
Ή μήπως το ερώτημα είναι αν υπάρχει καν ταβάνι;
