Καλή η άμυνα, αλλά η ανύπαρκτη ροή στην επίθεση βγάζει μάτια πλέον
Ο Παναθηναϊκός έχασε με δραματικό τρόπο από την Μπαρτσελόνα, σε ένα παιχνίδι, που από τα μέσα της τρίτης περιόδου και μετά, έδειχνε να το ελέγχει. Η κατάρρευση της τελευταίας περιόδου, έδωσε την ευκαιρία στην εξαιρετικά φορμαρισμένη Μπάρτσα, που είχε και την σημαντική απουσία του Κέβιν Πάντερ, να επιστρέψει στο ματς και με έναν σεληνιασμένο Ρόμπινσον, να πάρει μια πολύ μεγάλη νίκη, την πέμπτη συνεχόμενη και έκτη στα τελευταία επτά παιχνίδια.
Πλέον έχουμε ένα δείγμα 11 αγώνων, που είναι αρκετό για να έχουμε μια εικόνα για το τι μπορεί να κάνει και τι όχι μια ομάδα. Ο Παναθηναϊκός από την αρχή της σεζόν, όταν κέρδιζε διαλύοντας τους αντιπάλους του, είχε περίπου τα ίδια θέματα, απλά η έκταση της διαφοράς τα κάλυπτε. Οι πράσινοι είναι μια ομάδα που μπορεί να παίξει πολύ καλή άμυνα, γιατί έχει παίκτες με αμυντικό φίλτρο, μέγεθος και μπασκετικό IQ. Αυτό είναι ένα δεδομένο, που αποτελεί μια καλή βάση για να χτίσεις ομάδα.
Από την άλλη, ακόμα και τότε, φαινόταν ότι η επίθεση δεν δουλεύει σωστά. Μπορεί με αδύναμους αντιπάλους να φτάνει και να περισσεύει το ταλέντο, αλλά με ομάδες πιο αθλητικές που έχουν καλό πλάνο και διαβάζουν το παιχνίδι, θα φανεί το πρόβλημα στην λειτουργία. Η επάνοδος του Ναν, μπέρδεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, αφού οι ρόλοι έπρεπε να ξαναμοιραστούν με διαφορετικό τρόπο, αλλά αυτή είναι μια διαδικασία που θα έπρεπε να την περάσει ο Παναθηναϊκός έτσι και αλλιώς.
Το θέμα είναι ότι στο ρόστερ, υπάρχουν πλέον πάρα πολλοί παίκτες που θέλουν μπάλες για να είναι αποδοτικοί. Πέραν από τους Ναν και Φρανσίσκο, υπάρχει ο Γιαμπουσέλε, υπάρχει ο Λεσόρ, υπάρχει και ο Χέιζ-Ντέιβις. Ο τελευταίος, είναι ίσως ο μόνος που έχει καταλάβει ότι πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω για να προσφέρει σε άλλους τομείς για την ομάδα. Στην Μαδρίτη, έπαιξε 30 λεπτά και πήρε τρία σουτ. Με την Μπαρτσελόνα, έπαιξε 27 και αν δεν ήταν οι τελευταίες προσπάθειες που πήρε και έβαλε, όταν έκαιγε η μπάλα, πάλι θα είχε τελειώσει με τρία σουτ. Μιλάμε για έναν πρώην MVP της διοργάνωσης, τώρα.
Ο Παναθηναϊκός μοιάζει πολύ μπερδεμένος στην επίθεση, δεν δείχνει να του βγαίνει τίποτα από όσα προσπαθεί να κάνει, εκτός από ένα πράγμα. Οι πράσινοι είναι η πιο heavy-post ομάδα της Ευρωλίγκας, με παραπάνω από 11 κατοχές ανά αγώνα, σε αυτήν την συνθήκη. Κάθε φορά που ποστάρει, είτε ο Χέιζ-Ντέιβις, είτε ο Γιαμπουσέλε, είτε ο Λεσόρ, κάτι καλό βγαίνει. Χθες, τα έξι από τα 11 τρίποντα των πρασίνων, ήρθαν από παιχνίδι στο ποστ, με πάσες από μέσα προς τα έξω, που είναι και τα πιο αποτελεσματικά σουτ στο μπάσκετ. Ο Χέιζ-Ντέιβις, έκανε έξι ασίστ με αυτόν τον τρόπο και αυτές ήταν οι καλύτερες δημιουργίες όλης της ομάδας σε αυτόν τον αγώνα. Αυτό τα λέει όλα.
Δεν γίνεται μια ομάδα να δημιουργεί μόνο ποστάροντας, αυτό συνήθως λειτουργεί ως δευτερεύουσα επιλογή. Όμως, όταν δεν υπάρχει ροή στην επίθεση και αυτή κολλάει σε παίκτες που κάνουν overdribbling, μοιάζει σαν την μοναδική επιλογή. Ο Ομπράντοβιτς, το πήγε εκεί το παιχνίδι στο τέλος, όλες οι επιλογές ήταν ποστάροντας, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.
Ο Παναθηναϊκός, με την άμυνα που έπαιξε για τρία δεκάλεπτα, αν είχε μια υποφερτή επίθεση θα είχε πάει την διαφορά στους 20, όμως δεν το έκανε και μετά έπεσε στον σεληνιασμένο Ρόμπινσον. Ο Αμερικανός, είναι εξαιρετικός παίκτης και όταν βρίσκει ρυθμό, μπορεί να σε καταστρέψει. Στα τελευταία τέσσερα λεπτά, έβαλε 16 από τους 19 πόντους της Μπαρτσελόνα, χωρίς να χάσει σουτ, μαζί με το νικητήριο. Τα πιο πολλά ήταν πάνω σε άμυνα, αλλά είναι αυτό που λένε στην Αμερική, good defense, better offense. Το θέμα ήταν να μην φτάσει το παιχνίδι εκεί για να κριθεί στο σουτ.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έχει ευθύνες για το πώς χειρίστηκε τις πεντάδες του σε αυτό το παιχνίδι. Φαινόταν σε αρκετά σημεία, ότι η πεντάδα που πήρε την διαφορά, ήθελε φρεσκάρισμα μετά από λίγο. Σίγουρα πρέπει να δουλέψει περισσότερο το επιθετικό κομμάτι, να δώσει στους παίκτες να καταλάβουν ότι ατομικά μπορεί να είναι ελίτ παίκτες οι περισσότεροι, αλλά ομαδικά είναι κατώτεροι των περιστάσεων.
Πολλοί λένε ότι ο Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα στην θέση του σέντερ. Προσωπικά, έχω πει από το ξεκίνημα, ότι το πρόβλημα είναι στο playmaking. Δεν έχει εύκολη δημιουργία, δεν μπορεί να ελέγξει το τέμπο, δεν μπορεί να παγώσει ένα παιχνίδι όταν χρειάζεται και φυσικά δεν έχει συνεχόμενη ροή στην επίθεση. Ο Φρανσίσκο, όσο και να προσπαθεί, είναι ένας παίκτης που έχει ροπή στο λάθος, αφού η πρώτη του σκέψη είναι το σκορ. Μόνο όταν δεν μπορεί να εκτελέσει, σκέφτεται την πάσα και συνήθως τότε είναι πολύ αργά. Χθες ο Λεσόρ, έπαιξε 26 λεπτά και πήρε τρία σουτ, το ένα από αιφνιδιασμό. Δηλαδή αν εκτός του Λεσόρ, ήταν και ο Οτούρου στο ρόστερ του Παναθηναϊκού, τι διαφορά θα είχε, αν δεν πηγαίνει η μπάλα εκεί. Πέραν του Σλούκα, δεν υπάρχει άλλος παίκτης να μπορεί να δώσει την μπάλα στο εσωτερικό μισμάτς χωρίς να κάνει λάθος.
Δεν είναι τυχαίο, ότι το καλύτερο δεκαπεντάλεπτο του Παναθηναϊκού, ήταν στο ξεκίνημα του αγώνα στην Μαδρίτη, όπου ο Σλούκας είχε την μπαγκέτα. Αυτό είναι το βασικό θέμα και αυτό θα πρέπει να λυθεί σύντομα, καθώς σε κάθε ματς, εμφανίζονται σημαντικά διαστήματα, που κολλάει η επίθεση. Τέλος θα επαναλάβω, ότι υπάρχει μεγάλη συμφόρηση στους φόργουορντ και δεν βλέπω πώς μπορεί να λυθεί αυτό, χωρίς να μείνει κάποιος εκτός ροτέισον.
