Το ελληνικό μπάσκετ γερνάει, οι ξένοι κάνουν απόβαση και τα παιδιά μεταναστεύουν!
Το ελληνικό μπάσκετ έχει καταφέρει κάτι αξιοθαύμαστο. Να αλλάζει τους ξένους με μεγαλύτερη ευκολία απ’ όση εμπιστεύεται τους δικούς του νέους παίκτες! Και να αναζητά διαρκώς το επόμενο ταλέντο, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τι θα κάνει με εκείνα που ήδη διαθέτει.
Το ετήσιο Migration Report της FIBA δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δικαιολογίες. Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι πλέον το δεύτερο γηραιότερο της έρευνας, με μέσο όρο ηλικίας τα 27,8 χρόνια. Οι παίκτες κάτω των 21 ετών αποτελούν μόλις το 9,9% των ρόστερ, από 13,6% πριν από δύο χρόνια. Και το πραγματικό σοκ; Ο μέσος χρόνος συμμετοχής τους κατρακύλησε από τα 5,2 στα 2,5 λεπτά!
Στη Γαλλία οι αντίστοιχοι παίκτες αγωνίζονται 5,1 λεπτά, στη Γερμανία 4,4, στην Τουρκία 3,5 και στην Ισπανία 3,4. Μόνο η Ιταλία βρίσκεται χαμηλότερα, με 1,9. Προφανώς, λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Αλλά εμείς καταφέραμε μέσα σε μία χρονιά να κόψουμε περισσότερο από τον μισό χρόνο συμμετοχής των παιδιών μας!
Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές ομάδες χρησιμοποίησαν κατά μέσο όρο 18,5 παίκτες, τρίτη υψηλότερη επίδοση της έρευνας, ενώ προχώρησαν σε 37 προσθήκες μεσούσης της σεζόν. Οι Αμερικανοί αγωνίζονται 21,8 λεπτά, οι γηγενείς μόλις 9,3. Για μεταγραφές βρίσκουμε χρόνο, χρήματα και υπομονή. Για την ανάπτυξη των δικών μας παιδιών, όχι!
Κι έπειτα απορούμε γιατί το NCAA γίνεται ολοένα ελκυστικότερο. Δεν είναι παράδεισος, ούτε εγγυάται σε κανέναν καριέρα. Αλλά για αρκετούς Έλληνες προσφέρει κάτι που εδώ αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια: αγωνιστικό ρόλο, ευθύνες και δικαίωμα στο λάθος.
Δεν φταίνε οι ξένοι για την κατάσταση. Ούτε απαιτεί κανείς να παίζουν οι πιτσιρικάδες με το ζόρι. Φταίει μια νοοτροπία που θεωρεί ευκολότερο να αλλάξει τρεις Αμερικανούς παρά να επενδύσει σε έναν εικοσάχρονο.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το NCAA παίρνει τα παιδιά μας. Είναι ότι το ελληνικό μπάσκετ μεγαλώνει ηλικιακά, χωρίς να μεγαλώνει τα δικά του παιδιά!
