Με τέτοια άμυνα, θα το βρει στην επίθεση και οι άκυρες συγκρίσεις
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε πολύ εύκολα την Παρί και έσπασε το σερί δύο νικών που είχε στο Τ-Center τα προηγούμενα χρόνια. Οι πράσινοι για μια ακόμα φορά, στηρίχτηκαν στην άμυνα τους, που όπως φαίνεται θα είναι το μεγάλο τους όπλο την φετινή σεζόν. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, προς μεγάλη έκπληξη των περισσοτέρων διατήρησε τις πεντάδες που είχε χρησιμοποιήσει και στα φιλικά παιχνίδια, ξεκινώντας με τους Καλαϊτζάκη-Μαντζούκα βασικούς. Αν το έλεγε κάποιος αυτό πριν δύο μήνες που ο Παναθηναϊκός σάρωνε την αγορά με τις κινήσεις του, μπορεί να τον περνούσαν για τρελό, αλλά να που έγινε.
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού δείχνει να έχει κατασταλάξει σε αυτό που θέλει να κάνει και πλέον έχει πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό του, ποιοι θα παίζουν με ποιους. Ήδη υπάρχουν δίδυμα στην περιφέρεια, με τον Γκραντ να παίζει με τον Καλαϊτζάκη και τον Φρανσίσκο με τον Μπάντιο, ενώ στην ρακέτα ο Μπόνγκα συνδυάζεται αρχικά με τον Λεσόρ και τον Χουάντσο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο αριθμός των διαφορετικών πεντάδων που χρησιμοποιήθηκαν είναι μόλις εννιά, ένας αριθμός πολύ μικρός, αλλά λογικός αν έχουμε δει, πώς κάνει το ροτέισον ο Σέρβος προπονητής.
Είναι ξεκάθαρο ότι έτσι θέλει να δώσει ρόλους και ταυτότητα στην ομάδα του από νωρίς, ενώ πάντα οι πεντάδες, έχουν μια ισορροπία, μεταξύ άμυνας και επίθεσης. Φυσικά έχει τα εργαλεία να το κάνει, αφού αρκετοί παίκτες έχουν 2-way χαρακτηριστικά, αλλά το εντυπωσιακό είναι, πως μοιάζει πολύ καλά δουλεμένη η άμυνα για αυτό το πρώιμο σημείο της σεζόν.
Το πλάνο για την αναχαίτιση της Παρί, που παίζει σε πολύ γρήγορο τέμπο και σουτάρει χωρίς να το σκέφτεται, ήταν ξεκάθαρο από την αρχή. Δυνατή άμυνα, κυριαρχία στα ριμπάουντ και καλή κυκλοφορία της μπάλας. Βοήθησε ότι στο ξεκίνημα μπήκαν τα σουτ και πήρε μια διαφορά, αλλά σίγουρα το ότι «έδειραν» μπασκετικά την Παρί, τους έβγαλε εκτός αγώνα.
Οι Γάλλοι μετά από 21 πικ εν ρολ που είτε εκτέλεσε ο χειριστής, είτε ο ψηλός, σκόραρε μόλις έξι πόντους σε όλο τον αγώνα, με τον Χιφί που είναι ο παίκτης που παίρνει τα περισσότερα σκριν στην μπάλα στην Λίγκα, να έχει εγκλωβιστεί από την άμυνα. Οι πράσινοι, με τις συνεχόμενες αλλαγές τριάδων και δυάδων που έκανε ο Ομπράντοβιτς, μπόρεσε να κρατήσει την ίδια ένταση και το ίδιο hustle για μεγάλο κομμάτι του αγώνα και όποτε αυτό έπεφτε, ήταν εκεί ο προπονητής για να ζητήσει τάιμ-άουτ και να τους επαναφέρει στο πλάνο.
Επιθετικά ο Παναθηναϊκός μπορεί να σκόραρε 91 πόντους, αλλά πραγματικά έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης. Δεν θα πούμε ότι λείπουν δύο από τους πέντε κορυφαίους παίκτες της Ευρώπης, αλλά και πάλι το ρόστερ ως ομαδική λειτουργία έχει δρόμο ακόμα. Το μόλις 53% assisted field goals είναι ένα δείγμα ότι ακόμα χτίζονται συνεργασίες και θέλει λίγο χρόνο ακόμα, αλλά πρέπει να πούμε γενικά ότι ο Παναθηναϊκός έβγαλε καλής ποιότητας σουτ που δεν βρήκαν στόχο. Από τα 29 τρίποντα που εκτέλεσε, τα 21 ήταν uncontested, με μόλις έξι να βρίσκουν στόχο, σε αντίθεση με τα μαρκαρισμένα που είχε 4/8, δείγμα και της ατομική ικανότητας των παικτών του.
Όπως και να έχει είδαμε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, χρησιμοποιεί όλο το υγιές ρόστερ που είχε στην διάθεση του, όλοι έπαιξαν από 16 έως 23 λεπτά και αυτό δείχνει ότι τουλάχιστον στο ξεκίνημα θα προσπαθήσει να βάλει όλους τους παίκτες στο παιχνίδι, να νιώσουν όλοι σημαντικοί και σε εγρήγορση. Το παράδειγμα του Μαντζούκα που πλέον σουτάρει ως αυτόματο πολυβόλο, χωρίς σκέψη είναι χαρακτηριστικό για το πώς νιώθουν οι παίκτες πλέον. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα πράγματα, είναι και ο αντίπαλος τέτοιος, που δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα έτσι και αλλιώς.
Κάτι τελευταίο, γιατί αρχίζει και κουράζει. Βλέπω μια συνεχή σύγκριση με το τι γινόταν τα προηγούμενα χρόνια που στον πάγκο των πρασίνων ήταν ο Εργκίν Αταμάν. Δεν έχει κανένα νόημα μια τέτοια σύγκριση, καθώς μιλάμε για διαφορετικούς προπονητές, με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία στο κοουτσάρισμα και στην προπόνηση. Ο κάθε ένας έχει τον τρόπο του και κρίνεται με βάση αυτό. Ακόμα και το μπάσκετ που παίζει μια ομάδα, μπορεί σε κάποιους να αρέσει ο ένας τρόπος, σε κάποιους άλλους να αρέσει ο άλλος. Στο τέλος της ημέρας όμως αυτό που μετράει είναι τα τρόπαια. Ο Αταμάν με τα καλά του, με τα στραβά του, έφερε ένα Ευρωπαϊκό στον Παναθηναϊκό που δεν ήρθε στην τύχη. Τα προηγούμενα δύο χρόνια, κάναμε κριτική για το τρόπο που χειριζόταν την ομάδα, κρίθηκε για αυτό και έφυγε. Πλέον υπάρχει κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό σε όλους τους τομείς. Το σημαντικό για μια ομάδα είναι να παίζει winning basketball. Αν το καταφέρνει αυτό, με τους παίκτες να παίζουν 38 λεπτά, ή με ελάχιστες πάσες, είτε με ροτέισον με το ρολόι και καλή κυκλοφορία της μπάλας δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει στο τέλος της χρονιάς να μεγαλώνει η τροπαιοθήκη.
