Η Ελλάδα έστειλε τους Ισπανούς στο σπίτι τους και πρέπει να αργήσει να γυρίσει στο δικό της
Ήταν μια μεγάλη μάχη στην Λεμεσό και ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει τα πάντα για αυτή
Είχε το γούστο της, η αναμέτρηση στο Ευρωμπάσκετ 2025 της εθνικής μας με την Ισπανία. Πόλεμος κανονικός. Από τις 5 το απόγευμα ώρα Ελλάδας, γνώριζαν και οι δυο τι θα πάθουν αν χάσουν. Η γαλανόλευκη θα έβγαινε τέταρτη και οι Ίβηρες θα πήγαιναν στο καλό μια ώρα αρχύτερα. Όπως κι έγινε.
Και όλο αυτό, λόγο της νίκης των Βόσνιων απέναντι στην Γεωργία. Οι Βόσνιοι βγήκαν τρίτοι και άφησαν την παρέα του Σενγκέλια να περιμένει εμάς να κερδίσουμε για να αρπάξει την τέταρτη θέση και να γευτεί με δυο λόγια τους καρπούς του θριάμβου της στην πρεμιέρα κόντρα στην Ισπανία. Γιατί εδώ που τα λέμε, οι Γεωργιανοί αυτό έκαναν στην Λεμεσό και τίποτ’ άλλο. Νίκησαν την πρώτη αγωνιστική και μετά επέδειξαν έναν… κακομαθημένο χαρακτήρα με πολύ γκρίνια, καυγαδάκια και δίχως πάθος.
Τέλος πάντων, δεν θα κάτσουμε να λύσουμε τα προβλήματα της Γεωργίας, εμάς μας ενδιαφέρει η Ελλάδα, που τελικά κατάφερε να πάρει το ρετιρέ του ομίλου. Ακόμη κι ο Νούρκιτς δεν δεχόταν να συζητήσει ενδεχόμενο ήττας της ομάδας μας, αλλά άλλο η σιγουριά του Βόσνιου NBAer, άλλο η απόδειξη αυτής στην πράξη ή πιο σωστά στο παρκέ του «Σπύρος Κυπριανού». Αν χάναμε όπως σας έγραψα στην αρχή του άρθρου, θα βγαίναμε τέταρτοι.
Η αλήθεια είναι λοιπόν, ότι ακόμη και στην πιο αισιόδοξη φάση μας, δεν περιμέναμε ότι θα είχαμε τέτοιο ημίχρονο. Με προσήλωση στην άμυνα σε μεγάλο βαθμό και μια άψογη επιθετική συμπεριφορά. Ξέραμε από την αρχή ότι οι περισσότεροι αντίπαλοι θα κλείνουν στον Αντετοκούνμπο. Και ο Γιάννης θα πρέπει να πασάρει και τα σουτ να μπαίνουν. Στο 20λεπτο λοιπόν είχαμε βάλει 50 «αλλάζοντας τα φώτα» των Ισπανών. Με έναν Ντόρσεϊ να θυμάται τις μεγάλες βραδιές του και να θυμίζει σε όλους γιατί τον έχει ανάγκη η Εθνική Ελλάδος μπάσκετ. Όταν είναι Tyler time είναι δύσκολο η ομάδα στην οποία παίζει αυτός ο αδίστακτος σουτέρ να χάνει. Οι διεθνείς λειτούργησαν άψογα σε αυτό το διάστημα και το rotation απέδωσε.
Η αρχή του δεύτερου μέρους έφερε την ισπανική αντίδραση, δεχθήκαμε ένα σερί και από ‘κει και πέρα το παιχνίδι είχε πιο σκληρό χαρακτήρα. Βλέπετε, οι Ίβηρες έπαιζαν την επιβίωσή τους. Ποιος να το περίμενε ε; Οι κάτοχοι του τίτλου ήταν με το ένα πόδι στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Όχι βέβαια επειδή θα έχαναν από την Ελλάδα, αλλά και γιατί μπήκαν χαλαροί στην διοργάνωση και είδαν τα…ραδίκια ανάποδα από την Γεωργία. Όπως και να ‘χε εμείς, έπρεπε να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας και την συνέχεια στο τουρνουά.
Το νικηφόρο αποτέλεσμα μας φέρνει κόντρα στο Ισραήλ την Κυριακή και αν όλα πάνε καλά, θα βρούμε στους «8» ή την διοργανώτρια Λετονία (πάλι με διοργανωτή στα προημιτελικά δηλαδή) ή την Λιθουανία. Το ταξίδι συνεχίζεται. Ο Σπανούλης φωνάζει ότι πάμε παιχνίδι με το παιχνίδι και αυτή είναι η αλήθεια. Δεν έχεις και λόγο άλλωστε να υποτιμάς αντιπάλους. Οι Ισπανοί μας πήραν με δέκα πόντους διαφορά το τρίτο δεκάλεπτο και η αλήθεια είναι ότι το περιφερειακό σουτ είχε πέσει.
Ο Σπανούλης βάδισε αρκετά με κοντά σχήματα που και ταίριαζαν, αλλά και βοηθούσαν τον Σλούκα να κρατάει ενέργεια. Για αυτό ξεκίνησε και ο Κατσίβελης τα δυο ημίχρονα για αυτό και πήγαμε αρκετά με τρία γκάρντ. Στο 33’ η Ισπανία πέρασε μπροστά και εκεί ξεκίνησε η αληθινή μάχη. Σλούκας και Παπανικολάου σε ένα ματς που ήξεραν ότι θα τους φτιάξει τον δρόμο ή θα τους στείλει σε… Χίμαιρες. Κυνηγούσαν δεκαπέντε χρόνια νεότερους αντιπάλους και αξίζει μια ειδική μνεία σε αυτούς τους δυο. Για τον Ντόρσεϊ τα είπαμε, ενώ ο Αντετοκούμπο πήρε τις μπάλες όταν αυτές τσουρούφλιζαν και τις περισσότερες φορές ήξερε καλά τι να τις κάνει.
Ήταν μια μεγάλη νίκη, απέναντι σε μια ομάδα που μας έχει ψήσει το ψάρι στα χείλη. Κι αν ήταν γραφτό της Ισπανίας να αποκλειστεί, αν μη τι άλλο το έκανε δίνοντας τα πάντα στο τελευταίο της ματς στην διοργάνωση. Εμείς συνεχίζουμε και τα λέμε μετά την αναμέτρηση με το Ισραήλ…
