Ελλάδα με αποφασισμένο Γιάννη, φοβερό Σαμοντούροφ και έτοιμη για τους… καταραμένους «8»
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για τη νίκη κόντρα στο Ισραήλ, τον Αντετοκούνμπο που δεν το συζήτησε και την κατάρα των προημιτελικών
Ας ξεκινήσω από τα βασικά. Στην συγκεκριμένη φάση των «16» , στο Ευρωμπάσκετ 2025, μέχρι να μπει η εθνική μας στο παρκέ, είχαμε δει πιο πολλά από ποτέ άλλοτε. Φαβορί να εξαφανίζονται, ομάδες που δεν γέμιζαν το μάτι να δίνουν τα πάντα, τον Ντόνσιτς να σαρώνει στο διάβα του, αν μη τι άλλο, οι επτά αναμετρήσεις που είχαν προηγηθεί, αποτελούσαν οδηγούς προς εμάς για κάθε περίσταση.
Δεν ξέρω αν είμαστε πολύ καλύτεροι από το Ισραήλ, αλλά το σίγουρο είναι, ότι η ελληνική ομάδα δεν είχε το παραμικρό δικαίωμα να αδιαφορήσει. Και δεν αδιαφόρησε και το πήγε το παιχνίδι όπως ήθελε στην μεγαλύτερη διάρκειά του. Μπήκαμε σοβαρά, είχαμε παίκτες που δεν μας έδωσαν όσα περιμέναμε, αλλά και άλλους που εμφανίστηκαν και διέπρεψαν. Έτσι είναι τα τουρνουά. Στο επόμενο ματς οι ρόλοι μπορεί να είναι αντίθετοι. Και ποιο είναι το επόμενο; Η καταραμένη 8αδα έφτασε. Συνήθως εκεί την πατάμε. Τώρα έχουμε Λιθουανούς, που θα ‘χουν και πολύ κόσμο. Ας είναι καλά όμως η ομάδα μας και δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος τρομάρας…
Δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν δείξαμε από την αρχή πως είμαστε καλύτεροι. Όμως τέλεια δεν τα κάναμε και δώσαμε δικαιώματα. Η άμυνά μας φαινόταν να έχει τρύπα κάτω από το καλάθι και οι Ισραηλινοί το εκμεταλλεύτηκαν, μένοντας ζωντανοί σε ένα διάστημα που ο Γιάννης ήταν …οδοστρωτήρας. Μετά το σόου του Ντόνσιτς, ήταν η σειρά του. Σε ένα ημίχρονο εξαιρετικό για αυτόν και βασανιστικό για όσους τόλμησαν να βρεθούν μπροστά του. Οι παρουσίες του Καλαϊτζάκη, αλλά και τον Κώστα Αντετοκούνμπο ήταν επίσης θετικές, με τον Σλούκα να παίζει περισσότερο του υπολογισμένου, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια.
Το Ισραήλ δεν ήταν κακό στο τρανζίσιον, αλλά χάρη στον Γιάννη είχαν φάει 50. Μπήκαν με τρία σερί τρίποντα και εκεί που είχαμε διψήφια διαφορά, μας έφτασαν. Η περιφερειακή άμυνά τους ήταν αρκετά καλή στο να μην αφήσει κομβικούς παίκτες της Ελλάδας να απειλήσουν. Ακόμη και όταν μας πλησίαζαν είχαμε τρόπο να διατηρηθούμε από πάνω. Σε αυτό το σημείο να μην ξεχάσω να γράψω, ότι δεν πήραμε την βοήθεια που περιμέναμε από Μήτογλου και Θανάση.
Ο Σπανούλης έριξε στο ματς τον Σαμοντούροφ και ο μικρός πρόσφερε αυτά που μπορούσε και ακόμη παραπάνω. Με το + 8 που μπήκε η ελληνική ομάδα στην τελευταία περίοδο όχι μόνο είχε τον πρώτο λόγο, αλλά άρχισε να… θολώνει και την απέναντι πλευρά. Το Ισραήλ άρχισε να βιάζεται, να χάνει μπάλες και ριμπάουντ. Κυριολεκτικά μας πλησίαζαν, όταν εμείς τους δίναμε την ευκαιρία. Ήταν από τα παιχνίδια που έκανε μπαμ ποιος είναι ο καλύτερος. Και ο Σπανούλης δεν επέτρεψε στο τέλος να τους δώσει ελπίδες. Έφερε το rotation σε τέτοια κατάσταση, ώστε να τελειώσουμε με την πεντάδα που έπρεπε και να φτάσουμε ήρεμα στο λιμάνι της νίκης- πρόκρισης. Ήταν ένα ματς που -επιτέλους- κερδίσαμε και εμείς επιθετικά ριμπάουντ, αλλά θα το επαναλάβω το μεγαλύτερο κέρδος μας ήταν ο Σαμοντούροφ.
