Η Τουρκία ήταν από την αρχή καλύτερη, η Ελλάδα απλά δεν μπορούσε
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για την ήττα στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ 2025 και τον τρόπο που οι Τούρκοι κατάφεραν να μας σβήσουν από νωρίς το όνειρο
Ο δρόμος της εθνικής για ένα μετάλλιο συνεχίζεται, αλλά το μονοπάτι για κάτι πιο ονειρικό έφραξε. Δεν μπόρεσε η Ελλάδα να ξεπεράσει το εμπόδιο των Τούρκων, οι οποίοι φρόντισαν από πολύ νωρίς να «μας κόψουν τον βήχα» με ένα τρομερό πρώτο ημίχρονο. Αν ο Αταμάν με τους παίκτες του, μπορούσαν να παραγγείλουν τον τρόπο με τον οποίο θα κέρδιζαν, θα ζητούσαν ακριβώς αυτά που έζησαν. Με κάποιους παίκτες να οργιάζουν επιθετικά και στην άμυνα να «κλειδώνουν» τον Αντετοκούνμπο με τρόπο άκρως εντυπωσιακό. Μας τσάκισαν σε κομβικά σημεία του παιχνιδιού μας. Η Τουρκιά έχτισε από πολύ νωρίς διαφορά, της έδωσε την άνεση και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει την Γερμανία στον τελικό της διοργάνωσης. Εμείς θα παλέψουμε να πάρουμε το χάλκινο απέναντι στους θαρραλέους και εντυπωσιακούς Φινλανδούς.
Οι Τούρκοι μπήκαν καλύτερα στο παιχνίδι, εκμεταλλεύτηκαν όσα βρήκαν και το κυριότερο, δημιούργησαν πολλά θέματα στον Σλούκα. Ο Αντετοκούνμπο όπως ήταν αναμενόμενο συναντούσε τείχη απέναντί του και στην απέναντι πλευρά, ο Αταμάν έβλεπε τον Οσμάνι να ξεκινάει όχι απλά καλά, αλλά τρομερά. Το πρώτο ημίχρονο έγινε εφιάλτης , στο 17’ το σκορ ήταν 24- 43 και το χειρότερο δεν υπήρχε εικόνα για την ομάδα μας ότι θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση.
Η Ελλάδα είχε βρει μπελά, από όσα πραγματικά μπορούσαν να κάνουν την Τουρκία ακλόνητο φαβορί μέσα στο ματς, Είχαμε χάσει την στόχευση του να μονομαχήσουμε για την νίκη και είχαμε πλέον περάσει, στο να μην ξεφύγουν με διαφορές ιλιγγιώδεις. Η άμυνα των Τούρκων έκλεινε πάνω στον Γιάννη και τον εμπόδιζε να κάνει το παραμικρό. Οι τύποι ήταν έναν και δυο χρόνους πιο μπροστά από τους δικούς μας. Και αν κάναμε και το λάθος στο αμυντικό τρανζίσιον να πάμε με το πάσο μας, τους βλέπαμε να καρφώνουν. Ο Ντόρσεϊ ήταν ο παίκτης που συνδεόταν με μεγαλύτερη συχνότητα στο τουρκικό καλάθι, ενώ για να μην το ξεχάσω ο Όσμαν μια χαρά έπαιξε και ξεκίνησε κιόλας. Όχι ότι είχε φάει κανείς το… παραμύθι των Τούρκων, αλλά λέμε τώρα. Η Ελλάδα δέχθηκε καλάθια με όλους τους τρόπους και όταν πήγαμε στα αποδυτήρια με – 18 πάλι καλά θα μπορούσαμε να πούμε…
Ο Αταμάν είδε τους μπασκετμπολίστες του να αγγίζουν το τέλειο παιχνίδι ορισμένες στιγμές, την ώρα που ο Σπανούλης έψαχνε να βρει τι θα μπορούσε να αλλάξει. Δύσκολες καταστάσεις. Από την αρχή του τουρνουά, οι γείτονες είχαν δείξει τα δόντια τους και αυτό που έλεγαν για χρυσό μετάλλιο πραγματικά το πίστευαν. Ωστόσο αν κάτι μπορούσαμε να τους το χρεώσουμε ως εντυπωσιακό, αυτό ήταν ότι δεν έδειξαν από την πρώτη στιγμή να αγχώνονται, να πιέζονται και να νιώθουν το βάρος του ημιτελικού στις πλάτες τους. Ο Γιάννης στο ημίχρονο είχε 4 πόντους και ο Οσμάνι 18. Τι άλλο να γραφτεί από ‘κει και πέρα; Είχαν κάνει 41 προσπάθειες με 2 μόνο λάθη και εμείς αντίστοιχα 25 με 12 λάθη!
Όλα είχαν τελειώσει από πάρα- πάρα πολύ νωρίς. Η Τουρκία στο δεύτερο μέρος δεν έχασε τον ρυθμό της όσα και αν προσπάθησε να κάνει ο Σπανούλης. Και έτσι απλά επήλθε το μοιραίο με πολλούς διεθνείς κατώτερους των δυνατοτήτων τους. Θα είναι μέγα σφάλμα να αρχίσουν τα ελληνικά χρεώματα φυσικά. Η ομάδα μας ταξίδεψε πολύ καλά σε αυτή την διοργάνωση και έχει ακόμη μια μάχη για να πάρει μετάλλιο. Όσο πιο γρήγορα σβήσει ο -ομολογουμένως- κακός ως εφιαλτικός ημιτελικός, τόσο το καλύτερο. Τα λέμε Κυριακή μετά την τελευταία ελληνική μάχη σε αυτή την διοργάνωση…
