Η εθνική ομάδα και η αύρα του Σπανούλη
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος συνιστά ψυχραιμία σε αυτό το Ευρωμπάσκετ και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει
Φτάσαμε λοιπόν και στην Κύπρο. Άλλο ένα ταξίδι για την εθνική ομάδα μπάσκετ, άλλη μια ευκαιρία. Όπως αυτές που βρέθηκαν στον δρόμο μας παλαιότερα, αλλά δεν τις αρπάξαμε. Προσωπικά τα ματάκια μου έχουν δει τόσα πολλά από κοντά, ακολουθώντας την επίσημη αγαπημένη, που ξεχάστε οποιαδήποτε πρόβλεψη. Εξάλλου και στο προηγούμενο χρονικά άρθρο μου, ξεκαθάρισα, ότι είμαι και λίγο πιο αισιόδοξος, μόνο και μόνο επειδή φέτος η κατάσταση δεν έχει ξεφύγει με τους… ξετρελαμένους.
Ο Βασίλης Σπανούλης, έχει βρει ήδη στο διάβα του, κάμποσες προκλήσεις. Κάμποσα εμπόδια. Οδήγησε το Περιστέρι σε ένα final- four, οδήγησε την Μονακό σε έναν τελικό Ευρωλίγκας, όντας ελάχιστους μήνες στον πάγκο της, οδήγησε την εθνική μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τώρα έχει την πρώτη του ευκαιρία και σε ένα Ευρωμπάσκετ. Ο Βασίλης που ποτέ στην καριέρα του δεν λύγισε, που ποτέ δεν κώλωσε να πάει να τα βάλει ακόμη και με τον τοίχο. Είμαστε στην Κύπρο και λογικά θα πάμε και στην Λετονία. Δηλαδή για να μην πάμε, θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε δυο και τρεις φορές. Κακά τα ψέματα, αυτή η ομάδα ζει και αναπνέει για να ονειρεύεται. Ωστόσο, θα πρέπει να μην λησμονήσουμε.
Να μην ξεχάσουμε, ότι με 5- 0 πήγαμε από την Σεβίλλη στην Μαδρίτη, με 5- 0 από το Ζάγκρεμπ στην Λίλ. Με 5- 0 από το Μιλάνο στο Βερολίνο. Και τις τρεις αυτές φορές -και δεν σας λέω άλλες για να μην βάλουμε μαζί τα κλάματα- φύγαμε απογοητευμένοι και ακολούθησαν νταούλια και βιολιά. Γενικά, ακόμη και σε διοργανώσεις που δεν μπορούσαμε να δούμε ψηλά (όπως πχ το παγκόσμιο στις Φιλιππίνες), πάντα μετά το τέλος ακολουθούσε γκρίνια και φαγωμάρα. Αν μη τι άλλο λοιπόν, το πρώτο που θα ήθελα να δω σε τούτη την φετινή προσπάθεια, είναι να λήξει η περιπέτεια και να υπάρχει ηρεμία και ησυχία. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να είμαστε σοβαροί (όχι όπως κάποτε το… τσίρκο που εμφανίσαμε στην Φινλανδία), να δώσουμε στο γήπεδο όσο περισσότερα μπορούμε και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.
Αυτός ο ρημαδοπροημιτεικός είναι πάντα που μας στοιχειώνει. Είναι πάντα που δεν μας αφήνει να πάμε παρακάτω. Φτάνουμε στην 8αδα και κάποιος μας στέλνει στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Ας φτάσουμε ως εκεί και θα δούμε τι μας περιμένει. Για να γίνει αυτό, πρώτα να …ξεβγαλθούν σωστά οι μπουγάδες στην Κύπρο και μετά με ηρεμία και υγεία να κάνουμε καλά παιχνίδια στην Λετονία.
Ίσως να έφτασε η ώρα να απολαύσει και ο Αντετοκούμπο την παρουσία του στην γαλανόλευκη. Χωρίς όλο το βάρος ντε και καλά να πρέπει να πέσει πάνω του, χωρίς να περιμένουν οι πάντες από τον μεγάλο σταρ του ΝΒΑ να κάνει τα πάντα για να κερδίζει η ελληνική ομάδα. Η εθνική ομάδα του μπάσκετ, ας είμαστε ειλικρινείς, από το 1987 και έπειτα, έμαθε να κουβαλάει ένα κάρο προσδοκίες πάνω της. Για αυτό και είτε συναντάμε επιτυχίες, είτε αποτυχίες, επικρατεί πάντα μια παράνοια. Ας είμαστε ψύχραιμοι σε αυτή την περιπέτεια…
