Για να δείρεις την Ελλάδα, πρέπει να την προλάβεις
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για το εξαιρετικό παιχνίδι της εθνικής μας στο Ευρωμπάσκετ 2025 απέναντι στους Γεωργιανούς
Δεν ήταν τόσο απλό όσο φαινόταν για πολλούς το παιχνίδι απέναντι στην Γεωργία. Γιατί αν χάναμε με πάνω από 2 πόντους, τότε θα υπήρχε ο ολοφάνερος κίνδυνος να διασχίσουμε δύσβατα μονοπάτια στην διοργάνωση. Ποτέ δεν ξέρεις και ποτέ μια πρωτιά σε όμιλο δεν σου εξασφαλίζει κάτι. Όμως δεν έχεις και κάποιο σοβαρό λόγο να φύγεις από την λογική ροή της πορείας σου. Για αυτό λοιπόν και έπρεπε να μην αφήσουμε τους Γεωργιανούς σε χλωρό κλαρί. Το κάναμε περίφημα στο πρώτο δεκάλεπτο. Η εθνική Ελλάδας μπήκε αποφασισμένη να μην διαπραγματευθεί.
Οι Γεωργιανοί μάλλον θέλησαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω, σε εποχές που η πληροφόρηση ήταν σε ρυθμούς… καρούτας και έβγαλαν προς τα έξω ότι δεν θα παίξει ο Σενγκέλια. Δεν γνωρίζω πόσοι το έχαψαν, αλλά ο Γεωργιανός μια χαρά εμφανίστηκε λίγο αργότερα, έκανε το ζεσταματάκι του και ξεκίνησε και πεντάδα. Ήταν το πιο δύσκολο ματσάκι -ως το επόμενο- σε θέμα «ξύλου». Γιατί οι Ιταλοί έχουν το όνομα, οι Γεωργιανοί όμως έχουν την χάρη, στο να προσπαθήσουν να επιβληθούν κάνοντας τους παίκτες σου «μαύρους» από τα σπρωξίδια και τις αγκωνιές.
Ο στόχος μας λοιπόν, ήταν ξεκάθαρος από την αρχή. Να τους κόψουμε τον βήχα μέσω της άμυνάς μας και να ανοίξουμε το γήπεδο. Όπως σας έγραψα πιο πάνω αυτό έγινε στο δεκάλεπτο και ήταν ένα καλό… μήνυμα για το τι θα ακολουθούσε. Είχαμε τον ρυθμό, είχαμε πολλά από τα στοιχεία που μας αντιπροσωπεύουν ως φιλοσοφία, έπρεπε απλά να οδηγηθούμε με ασφάλεια ως το τέλος. Ο Μπιτάτζε δεν έπαιξε σε αυτό το παιχνίδι (οι Γεωργιανοί θέλουν να κερδίσουν Βοσνία και Κύπρο) και η εθνική μας έκανε πολύ εύκολη την δουλειά της έχοντας συγκεκριμένα στοιχεία: Πρώτα απ’ όλα τον Γιάννη σε τρομερό βράδυ με κέφι και στόχευση σε όλες τις αντίπαλες αδυναμίες. Τρομερός Μήτογλου εκμεταλλεύτηκε ό,τι του παραχώρησε η αντίπαλη άμυνα. Τρέξαμε εξαιρετικά , τους βγάλαμε το λάδι. Και πάνω απ’ όλα τους υποδεχθήκαμε με μια τρομερή άμυνα, που οδηγούσε τους παίκτες της Γεωργίας, πάνω σε τείχη.
Ήταν ίσως η πρώτη φορά που αρχίσαμε να δείχνουμε τις διαθέσεις μας και να φανερώνουμε δυνατότητες. Οι αντίπαλοι που θα έρθουν στην Λετονία σίγουρα θα έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα, όμως σε ένα τέτοιο τουρνουά είναι και θέμα βραδιάς. Και πάντα για εμάς θα έχει σημασία το αν θα βάλουμε τα σουτ.
Ο τρόπος που αγωνίζεται η ελληνική ομάδα είναι τέτοιος που πάντα θα βρίσκουμε (ή θα μας δίνουν) ελεύθερα σουτ από μακριά. Οπότε είναι πάντα ζήτημα να συνδεόμαστε με συνέπεια και να αναγκάζουμε τους αντιπάλους να κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις άμυνας. Το παιχνίδι με την Γεωργία κύλησε πολύ πιο εύκολα απ’ ότι περιμέναμε. Μπράβο στην εθνική Ελλάδας για την σοβαρότητα. Σε αυτό το σημείο βέβαια, να επισημάνω -για να ‘μαστε δίκαιοι- ότι ναι μεν παίξαμε μέσα σε 20 ώρες, αλλά είχε προηγηθεί αγώνες κόντρα στην Κύπρο. Οι Γεωργιανοί είχαν αντιμετωπίσει την Ιταλία για την οποία η νίκη ήταν μονόδρομος. Επόμενη υποχρέωση η Βοσνία. Τα λέμε τότε…
