Ελλάδα έχεις -ξανά- μετάλλιο
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για την επιστροφή της εθνικής μπάσκετ στο βάθρο με ένα ταξίδι που ξεκίνησε δειλά στο Eurobasket 2025 και το έκλεισε με γλύκα
Και κάπως έτσι το ταξίδι έκλεισε με ένα μεγάλο χαμόγελο. Καταλαβαίνω και ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι ενδεχομένως πολλοί κουβαλάτε πίκρα από τον ημιτελικό, όμως ας είμαστε ρεαλιστές, ας δούμε κατάματα την αλήθεια και ας πούμε πως πήραμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Δεν ήμασταν καλύτεροι ούτε από την Γερμανία, ούτε από την Τουρκία και δυστυχώς το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο. Ο καλύτερος θα κερδίσει. Ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη και ας συζητήσουμε λίγο για το ταξίδι. Που μας βρήκε τελικά με μετάλλιο. Η εθνική Ελλάδας κατακτά μετάλλιο μετά από 16 χρόνια. Με τον Σπανούλη τότε μπροστάρη πάνω στο παρκέ, με τον Σπανούλη τώρα στην άκρη του πάγκου.
Όταν ολοκληρώθηκε το φιλικό με την Γαλλία στο ΟΑΚΑ, εκείνη την Κυριακή, κάποιοι είχαν ξεγραμμένη την ομάδα μας. Ωστόσο οι διεθνείς ήταν σταθεροί στην Λεμεσό. Μπόρεσαν να ξεπεράσουν την ήττα από την Βοσνία και να στείλουν τους Ισπανούς στην Μαδρίτη. Εκμεταλλεύτηκαν την διαφορά δυναμικότητας με το Ισραήλ στην Ρίγα και ξεπέρασαν το… εκτός έδρας ματς με την Λιθουανία του Βαλαντσιούνας. Και όταν ήρθε η στιγμή να δείξουν ξανά αντοχές και άρση ψυχολογίας, το έκαναν. Γιατί πιστέψτε με οι Φινλανδοί ξεπέρασαν πολύ πιο εύκολα την ήττα τους από την Γερμανία, συγκριτικά με εμάς που παίξαμε με τους Τούρκους και όχι απλά ηττηθήκαμε, αλλά «είδαμε τα ραδίκια ανάποδα».
Ο Σπανούλης στον αγώνα της τρίτης θέσης όμως, εμφάνισε ένα σύνολο έτοιμο και διαβασμένο. Με τον Κώστα Παπανικολάου λογικά στο τελευταίο του παιχνίδι με το εθνόσημο να μπαίνει μπροστά και ως αρχηγός να δείχνει τι πρέπει να γίνει. Γιατί αυτός ήταν που ανέλαβε τον Μάρκανεν από την αρχή του ματς, με στόχο να τον βγάλει από τις συνήθειές του. Και το έκανε σε τεράστιο βαθμό. Η «γαλανόλευκη» έπαιζε απέναντι σε ένα πιο αθλητικό σύνολο και παίκτες που αν πατήσουν ζωγραφιστό το λιγότερο που θα κάνουν θα είναι να σου καρφώσουν στην μούρη. Κλείσαμε τις άμυνές μας και τους αφήσαμε να κάνουν τρίποντα. Δεν γινόταν να χάσουμε από αυτό. Την ίδια ώρα ο Τάιλερ Ντόρσεϊ πυροβολούσε με …μανία αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως τον παίκτη με τα περισσότερα τρίποντα στην διοργάνωση. Ξεπέρασε τον Ντόνσιτς! Και όταν δεν έβαζε ο Ντόρσεϊ έβαζε ο Τολιόπουλος.
Ήταν αγώνας που όσοι πήραν χρόνο , είχαν πραγματικά διάθεση και φιλότιμο. Και κυρίως, έδειχναν σε όλους πως είχαν πετάξει στα σκουπίδια (μόνο εύκολο δεν είναι) το στραπάτσο της Παρασκευής. Βέβαια το καρδιοχτύπι δεν το γλιτώσαμε. Το τέλος ήταν ψυχοβγαλτικό, αλλά εκεί που οι Φινλανδοί πήραν ριμπάουντ και πήγαν να κλέψουν το ματς, μάλλον ο Θεός του ελληνικού μπάσκετ είπε έναν τεράστιο «όχι»! Η εθνική Ελλάδας πέτυχε! Με τα μπούνια! Τα κατάφεραν. Έζησαν μια λιτή τελετή στο φινάλε της αναμέτρησης. Αυτήν της παραλαβής του χάλκινου μεταλλίου και όλοι χαμογελούσαν με την ψυχή τους.
Σε αυτή την διοργάνωση ίσως ήταν η πιο αντιδημοσιογραφική ομάδα (Σπανούλης και Αντετοκούνμπο έκαναν φοβερές δηλώσεις στο τέλος), ίσως ήταν ένα σύνολο που δεν οργίαζε σε θέαμα (πλην Γιάννη φυσικά), αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι μέσα στο γήπεδο έπαιρνε πάντα ό,τι άξιζε. Βγήκαμε πρώτοι στον όμιλό μας, αποκλείσαμε όσους μας εμπόδιζαν να μπούμε στην ζώνη των μεταλλίων και χάσαμε από την καλύτερη Τουρκία για να κερδίσουμε τους Φινλανδούς και να αφήσουμε μια γλυκιά τελευταία γεύση. Η ομάδα αυτή όπως την είδατε, παύει να υπάρχει. Κάποιοι θα σταματήσουν και όσοι μείνουν θα περιμένουν το… νέο αίμα. Για πολύ κόσμο το μέλλον δεν προβλέπεται φωτεινό. Ας έρθουν όμως οι επόμενες υποχρεώσεις και το συζητάμε. Για την ώρα η ομάδα έκανε το χρέος της. Μπράβο σε όλους…
