Ο Ομπράντοβιτς δεν χαρίζει λεπτά. Φτιάχνει παίκτες!
Το μπάτζετ του εφετινού Παναθηναϊκού έχει φτάσει σε επίπεδα που θέλεις μάσκα οξυγόνου για να το ακολουθήσεις… Κι εκεί πάνω, ανάμεσα στα εκατομμύρια και τα βαριά συμβόλαια, ένας 23χρονος Έλληνας παίζει χωρίς οξυγόνο. Δεν λαχανιάζει. Παίζει σαν να γεννήθηκε εκεί πάνω.
Ο Λευτέρης Μαντζούκας δεν έγινε ξαφνικά άλλος παίκτης. Ούτε έμαθε μέσα σε ένα καλοκαίρι μπάσκετ. Κάποιος, όμως, αποφάσισε επιτέλους να τον αντιμετωπίσει σαν κανονικό παίκτη. Κι αυτός ο κάποιος είναι ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.
Όχι να του χαρίσει λεπτά. Να του δώσει ρόλο. Να απαιτήσει πράγματα από αυτόν, να του φωνάξει όταν κάνει λάθος και –αυτό είναι το σημαντικότερο– να τον ξαναβάλει στο γήπεδο μετά το λάθος. Το σκηνικό με τις φωνές του Σέρβου και το χάδι αμέσως μετά, πριν ο Μαντζούκας βάλει 11 πόντους μέχρι το ημίχρονο με τη Βιλερμπάν, ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχέση που αρχίζει να δημιουργείται.
Η συγκυρία των πολλών τραυματιών (Ναν, Σλούκας, Χέιζ-Ντέιβις, Φαλ, Χουάντσο) σαφώς κι έπαιξε τον ρόλο της, όμως με τον Ομπράντοβιτς είναι βέβαιο πως δεν υπάρχει… επετηρίδα και επικρατεί μπασκετική δικαιοσύνη που επιτάσσει να πάρουν όλοι ευκαιρίες…
Κάπως έτσι, σε έναν Παναθηναϊκό γεμάτο προσωπικότητες και πανάκριβους παίκτες, ο Μαντζούκας είναι στις δύο πρώτες αγωνιστικές της Euroleague πρώτος σε χρόνο συμμετοχής με 22:46 και τρίτος σκόρερ με 13 πόντους κατά μέσο όρο. Με την Παρί είχε 10 πόντους, 4 ριμπάουντ και 3 τάπες. Με τη Βιλερμπάν 16 πόντους, 6 ριμπάουντ και 4/7 τρίποντα.
Δεν είναι όμως οι 13 πόντοι που να ενδιαφέρουν περισσότερο. Είναι ότι για πρώτη φορά εδώ και καιρό βλέπουμε τον Μαντζούκα να παίζει χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε κατοχή είναι εξετάσεις. Ο Ομπράντοβιτς του έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει: spacing, ριμπάουντ, άμυνα, hustle, σωστή απόφαση κι εκτέλεση όταν η μπάλα φτάσει στα χέρια του. Χωρίς δισταγμό!
Και φυσικά θα του φωνάξει. Πολύ. Αλλά θα του δείξει ότι το κάνει για το καλό του και το καλό της ομάδας. Θα τον πείσει πως αυτός είναι ο γνώμονας και θα του δείξει εμπιστοσύνη.
Αυτό είναι το πραγματικό “Obradovic effect” και κάπου εδώ η ιστορία ξεφεύγει από τον Μαντζούκα. Γιατί ξανά στο rotation βρίσκεται ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, που πέρυσι είχε σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ χώρο θα κερδίσει κι ο Νίκος Ρογκαβόπουλος. Τρεις Έλληνες παίκτες σε παραγωγική ηλικία, καθημερινά σε ένα από τα πιο απαιτητικά «σχολεία» του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ασφαλώς ο Ομπράντοβιτς δεν το κάνει για την Εθνική. Ούτε μοιράζει χρόνο με βάση τα διαβατήρια. Ακριβώς γι’ αυτό έχει μεγαλύτερη αξία.
Γιατί η Εθνική δεν χρειάζεται Έλληνες να κάθονται στους πάγκους των μεγάλων ομάδων. Χρειάζεται Έλληνες που παίζουν, κάνουν λάθη, ακούν τις φωνές, ξαναμπαίνουν, μαθαίνουν να αντέχουν την πίεση και γίνονται καλύτεροι. Και αν ο Μαντζούκας συνεχίσει έτσι, τότε ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην είναι ο μόνος που θα βγει κερδισμένος. Μπορεί να κερδίσει έναν παίκτη και η Εθνική.
Ο Ζοτς το έκανε πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν θα είναι ο πρώτος παίκτης που θα της “προσφέρει”… Μακάρι να προστεθεί στη μεγάλη λίστα και πιθανολογώ πως αν συμβεί αυτό, δεν θα είναι ο τελευταίος…
Τους επόμενους θα τους δούμε από του χρόνου…
