Ο Παναθηναϊκός έζησε το «αν είναι δυνατόν»
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος εξηγεί πως ένα εύκολο διπλό, μετετράπη σε ήττα και… no goal
Και έτσι για άλλη μια φορά κάποιοι είπαν «ρε τι σου είναι το ποδόσφαιρο;» Και αυτή είναι η αλήθεια. Ο Παναθηναϊκός στην Σκωτία έζησε τον άγραφο νόμο σε μεγάλο βαθμό σκληρότητας.
Εννοείται ότι υπάρχει η δεύτερη αναμέτρηση στο ΟΑΚΑ και επίσης εννοείται ότι θα πρέπει προπονητές και παίκτες να έχουν τέτοια ψυχολογία, ώστε να δείξουν από την αρχή στον κόσμο τους, πως αυτό το 2- 0 ανατρέπεται. Βέβαια, ως υποσημείωση θα πρέπει να κρατήσουμε το αν θα δούμε τους ίδιους Ρέιντζερς ή κάποια άλλη ομάδα πιο κοντά στην περσινή εικόνα, που μακριά από την Γλασκώβη ήταν πολύ σκληρή και δεν χαμπάριαζε. Θα το δούμε…
Από ‘κει και πέρα, αν οι φίλοι του «τριφυλλιού» θέλουν να σταθούν στο αποτέλεσμα και σε αποσπασματικές επιδόσεις παικτών , σίγουρα θα βρουν πατήματα γκρίνιας. Αν επιθυμούν όμως να μείνουν στην γενική εικόνα, υπάρχουν στοιχεία που πρέπει να τους κάνουν αισιόδοξους.
Έζησαν το «αν είναι δυνατόν»
Απλά οι άνθρωποι όπως και η ομάδα τους έζησαν το «αν είναι δυνατόν». Να βλέπεις ότι το έχεις όλο δικό σου και να χάνεις. Να νιώθεις καλύτερος, να τελειώνει το 90λεπτο και να λες «τώρα τι έγινε;»
Ο Παναθηναϊκός οδήγησε στο πρώτο ημίχρονο σε δύσβατα μονοπάτια τους αντιπάλους του, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Τους περίμενε ελάχιστα πιο μπροστά από την μεσαία γραμμή και εκεί τους άλλαζε τα φώτα. Οι Σκωτσέζοι τις περισσότερες φορές έχαναν την μπάλα , δεν ήξεραν τι να την κάνουν και έδιναν την μια ευκαιρία μετά την άλλη στο «τριφύλλι». Φυσικά και το δίκαιο ήταν να κερδίζει ο Παναθηναϊκός στο 45λεπτο. Αλλά που να την βρεις την δικαιοσύνη σε αυτό το υπέροχο άθλημα;
Ο Πέδρο Τσιριβέγια εμφανίστηκε με κεκτημένη ταχύτητα από το Σαμπιονά. Ήταν σχεδόν αλάνθαστος και πάντα έτοιμος να καλύψει όχι μόνο τους δικούς του χώρους, αλλά και των συμπαικτών του. Μαζί με τον Μακσίμοβιτς έκαναν ευκολότερη την ζωή των κεντρικών μπακ, ενώ σε όλο αυτό το πλάνο είχε παίξει σημαντικό ρόλο και ο Μπακασέτας. Ο Πελίστρι ήταν σε φοβερό βράδυ. Η μπάλα πήγε περισσότερες φορές δεξιά και γιατί παρασύρθηκαν άπαντες από την εικόνα του Ουρουγουανού, αλλά και γιατί ο Τζούρισιτς έκλεινε αρκετά αφήνοντας χώρους στον Κυριακόπουλο που έκανε θετικότατο ντεμπούτο. Ο Ιωαννίδης ήταν καλύτερος από τα τελευταία ματς της περασμένης σεζόν, αλλά αν ο φορ δεν βάλει γκολ, τρώει και παραπάνω χρέωμα.
Γενικά οι «πράσινοι» ήταν πολύ καλύτεροι του αναμενόμενου. Πλήρωσαν λοιπόν το no goal του πρώτου μέρους και δυο ίδιες φάσεις στο δεύτερο. Στην πρώτη τρώνε γκολ και στην δεύτερη ο Βαγιαννίδης με δικαιολογημένο από εμένα (εννοώ τον καταλαβαίνω) ποδοσφαιρικό εγωισμό, δεν ανέχτηκε να φάει το ίδιο άδειασμα από τον ίδιο αντίπαλο (όπως στο 1- 0), τον ανέτρεψε και πήρε την κόκκινη. Όλα εκεί άλλαξαν. Οι Σκωτσέζοι άρχισαν να παίζουν πιο άνετα. Ο Παναθηναϊκός δεν κλείστηκε και αυτό συνέβη γιατί οι παίκτες του ένιωθαν ότι μπορούν ακόμη και με δέκα να κάνουν την ζημιά. Βλέπετε, κανείς δεν ξέρει καλύτερα το «χρώμα» ενός ματς από αυτόν που το παίζει. Εκεί ήρθε το 2-0 και όλα τελείωσαν.
Ανατρέπεται η κατάσταση;
Στο ερώτημα αν ανατρέπεται η κατάσταση η απάντηση είναι «ναι», με τον αστερίσκο ότι δεν ξέρουμε ποια εικόνα θα έχουν οι δυο ομάδες. Αν γίνει πάντως ίδιο παιχνίδι , στο 11- 11 η ελληνική ομάδα δείχνει καλύτερη και πιο έτοιμη. Ο Βιτόρια το διάβασε καλά το παιχνίδι. Ίσως αντί του Μαντσίνι στο 1- 0 να μπορούσε να βάλει τον Σιώπη, να διαφοροποιήσει τον σχηματισμό και να έχει άλλο ένα τρεχαντήρι, ώστε να μειώσει την απειλή του 2- 0. Όμως μετά Χριστόν Προφήτες μπορούμε να γίνουμε όλοι. Οι αποφάσεις λαμβάνονται σε δευτερόλεπτα και όχι από εμάς…
