Καλές οι… κατάρες, αλλά ο Ολυμπιακός αξίζει υπόκλιση
Ο Παντελής Διαμαντόπουλος γράφει για την ξεχωριστή επιτυχία της ομάδας του Πειραιά
Δεν γνωρίζω ποιος θα πάρει την Ευρωλίγκα. Αν το γνώριζα , μάλλον θα είχα ένα ξεχωριστό ταλέντο, που προφανώς θα μου είχε αποφέρει ξεκούραστα κότερα και ελικόπτερα που λέει και το άσμα. Αυτό που γνωρίζω καλά όμως και το ξέρει και ο κόσμος που ασχολείται με τον αθλητισμό, είναι, ότι για να πατάς την κορυφή και να μένεις σε αυτή, πρέπει να φτύσεις πολύ αίμα και να αντέξεις σε όλες τις… κακουχίες. Να δείξεις σθένος, δύναμη και αντοχές. Ο Ολυμπιακός στην Ευρωλίγκα, έχει πετύχει κάτι πολύ- πολύ δύσκολο που αξίζει την υπόκλιση και την παραδοχή όλων. Βγήκε και πάλι πρώτος στον σκληρό και… περίεργο μαραθώνιο. Πρώτος για συνεχόμενη σεζόν και τρίτη φορά παρακαλώ την τελευταία τετραετία. Αν μη τι άλλο, αυτό δείχνει συνέπεια , πολύ καλή δουλειά και τα «μπράβο» πάνε τόσο τον Γιώργο Μπαρτζώκα, όσο και στους παίκτες που αποτέλεσαν τα επιτυχημένα αυτά ρόστερ.
Της ιταλικής ομάδας δεν της φαινόταν αλλά χάρη στον πλουραλισμό μπροστά και τον Σίλντς, άντεξε κάνοντας ζημιές στην κόκκινη άμυνα. Το – 2 του ημιχρόνου, ήταν ένα τίποτα για την Αρμάνι, αν αναλογιστούμε, όταν έχανε 15- 5 και αναγκάστηκε ο Ποέτα να πάρει ταιμ άουτ άρον- άρον κάτι βέβαια που έπραξε και στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους. Οι «ερυθρόλευκοι» όποτε πατούσαν γκάζι έφτιαχναν διαφορά. Μόλις το άφηναν, έδιναν δικαιώματα. Οι συνήθεις ύποπτοι έδρασαν ξανά. Βεζένκοβ, Ντόρσεϊ και Μιλουτίνοβ (πρώτος ριμπάουντερ παρακαλώ στην διοργάνωση) μπήκαν μπροστά. Σε ένα βράδυ που δεν έγιναν μπασκετικά όργια από τους παίκτες του, αλλά τις στιγμές που έπρεπε ο Ολυμπιακός ήταν πανέτοιμος.
Το τρίτο δεκάλεπτο έληξε 20- 10, για άλλη μια φορά η ελληνική ομάδα είχε βγει από τα αποδυτήρια με διάθεση να παίξει άμυνα και να αφήσει την πλάκα. Αφήστε που στο τελευταίο δεκάλεπτο έγινε και πάρτι προς απόλαυση του κόσμου, σε σημείο να υπάρξει χαλάρωση και κατ’ επέκταση οργή Μπαρτζώκα. Όσο και να το προσπάθησε η Αρμάνι, είναι ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων στην Ευρωλίγκα. Κακά τα ψέματα… Ο Μεσίνα ξεκίνησε την προσπάθεια, πλέον περιορίζεται σε διοικητικό ρόλο, αλλά όσο και να περνάνε τα χρόνια, όσα εκατομμύρια και να δίνει η ιταλική ομάδα , η εικόνα της δεν αλλάζει. Ένα συγκρότημα που απολαμβάνει το παιχνίδι δίχως κανένα άγχος και καμία πίεση. Το Μιλάνο κερδίζει ή χάνει, η επόμενη ημέρα είναι πάντα ίδια. Ωραία ζωή…
Στην Ελλάδα αυτά δεν υπάρχουν για αυτό και αποκτά ξεχωριστή σημασία η πρωτιά του Ολυμπιακού, όπως και να κυλήσει η συνέχειά του. Όπως έχω επισημάνει πολλές φορές, σε μια διοργάνωση, την κούπα την κατακτά ένας. Αυτός που θα βρεθεί την κατάλληλη στιγμή στην σωστή κατάσταση. Η Ευρωλίγκα είναι τρεις διοργανώσεις σε μια. Η πρώτη ολοκληρώθηκε για τους Πειραιώτες. Η κανονική διάρκεια. Τώρα θα ξεκινήσει η δεύτερη, όταν θα αρχίσουν οι αγώνες των play offs. Και η τρίτη διοργάνωση είναι το φάιναλ- φορ εκεί που απλά πρέπει να δώσεις τα πάντα στον ημιτελικό και μετά να είσαι έτοιμος να πάρεις τις στιγμές σου στον τελικό. Για να δούμε τι θα δούμε…
